¹ ۱۔ اوس دن دبورہ تے ابی نوعم دے پُتر بَرق نیں ایہہ گیت گایا: ² ۲۔ جدوں اسرائیل دے امرا ء دی قیادت وچ، لوکی خوشی نال آپ نوں پیش کردے نیں۔ تد خداوند نوں مبارک آکھو! ³ ۳۔ اے بادشاووسُنو!اے حکمرانوکن دھرو! میں خداوند دی وڈیائی کراں گی،میں گاواں گی؛ میں خداوند اسرائیل دے خدا دی مدح سرائی کراں گی ⁴ ۴۔ اے خداوند جدوں توں شِعر توں ظاہر ہویا، تے ادوم دے دیس توں باہر نکلیا، تے زمین لرز گئی تے آسمان ٹپکن لگا، تے بدل برسن لگے ۔ ⁵ ۵۔ کوہِ سینا والے خداوند دی حُضوری دے سبب، ہاں ،خداوند اسرائیل دے خدا دے حُضور وچ پہاڑ وی کانبھ اُٹھے۔ ⁶ ۶۔ عنات دے پُتر شمجر دے دِناں وچ، تے یاعیل دے دِناں وچ پُل سُنجے پئے سن؛ تے مسافر پگڈنڈیاں توں آندے جاندے سن۔ ⁷ ۷۔ جدوں تک میں دبورہ اُتے برپا نہ ہوئی، تے جدوں تک اسرائیل دے دیہات ویران پئے رئے۔ ⁸ ۸۔ جدوں اوہناں نیں نویں معبود چُنے ، تے جنگ شہر دے پھاٹکاں تک آگئی، تے چالیھ ہزار اسرائیلیاں دے وچ نہ کوئی سِپر تے نہ کوئی نیزہ نظر آؤندا سی۔ ⁹ ۹۔ میرا دل اسرائیل دے اُمرا وَل، تے لوکاں دے وچ خوش دل رضاکاراں وَل لگا اے۔ خداوند دی تمجید ہووے! ¹⁰ ۱۰۔ اے سفید کھوتیاں اُتے سوار ہون والیو، تے چنگے قالیناں تے پیٹھن والیو، تے اے راہ گیرو،غور کرو، ¹¹ ۱۱۔ پانی دے سَوتیاں اُتے گاون والیاں دی آواز تے، جیہڑے خداوند دے جلالی کماں کا ، تےاوہدے اسرائیلی سورمیاں دے سچے کماں دا ذکر کردے نیں۔ تد خداوند دے لوک ہیٹھاں شہر دے پھاٹکاں دے کول پہنچے۔ ¹² ۱۲۔ جاگ،جاگ،اے دبورہ ! جاگ،جاگ،تے گیت گا! اے بَرق اٹھ! اے ابی نوعم دے پُتر اپنے اسیراں نوں بَن لے۔ ¹³ ۱۳۔ تد جیہڑے لوکی سچے سن اوہ اُتر کے شُرفا ء دے کول آئے، خداوند دےلوک سورمیاں دے نال میرے کول آئے۔ ¹⁴ ۱۴۔ کجھ افرائیم توں آئے ، جیناں دی جڑ عمالیق وچ اے؛ بنیمین وی اوہناں لوکاں وچ سی جیہڑا ترے پیچھے آئے، تے زبولون وچوں اوہ لوک آئے جیہڑے سپہ سلار دے عصابردار نیں۔ ¹⁵ ۱۵۔ اِشکار دے حاکم دبورہ دے نال سن؛ ہاں ،اِشکار بَرق دے نال سی، جیہڑےاوہدے پیچھے پیچھے تیزی نال وادی وچ پہنچ گئے۔ رروبن دے ٹبر وچوں ہر اِک دے دل وچ فکر سی ¹⁶ ۱۶۔ تُوں چرواہیاں دی سیٹیاں سنن لئی جیہڑیاں جھُنڈاں لئی وجائیاں جاندیاں نیں، بھیڑسالاں دے وچ کیوں بیٹھیا رہیا؟ رُبن دے ٹبر اں وچوں ، ہر اِک دے دل وچ فکر سی ¹⁷ ۱۷۔ جلعاد یردن دے پار رُکیا رہیا۔ تے دان کَشتیاں دے کول کیوں رہ گیا؟ آشر سمندر دے ساحل اُتے بیٹھیا رہیا تے اپنی کھاڑیان وچ ٹِک گیا۔ ¹⁸ ۱۸۔ زبولونوالے اپنی جان کھیلن والے لوک سن؛ تے نفتالی نیں وی دیس دیاں اُچیاں تھانواں اُتے اینج ای کیتا۔ ¹⁹ ۱۹۔ بادشاہ آئے تے اوہ لڑے ؛ تے کنعا دے بادشاہ؛ مِجدودے سَتیاں دے کول تعناک وچ لڑے، پر نہ تے ایناں نوں چاندی ملی ،نہ ای قیمتی مال اوہناں دے ہتھ لگا۔ ²⁰ ۲۰۔ آسمان توں تاریاں نیں دھاوا بولیا، اپنیان اپنیاں منزلاں توں اوہ سیسرا دے خلاف لڑے۔ ²¹ ۲۱۔ قیِسون ندی اوہناں نوں بہا کے لے گئی، اوہی پُرانی ندی جیہڑی قِیسون ندی اے۔ اے میری جان تُوں قدم ودھاتے مضبوط ہو۔ ²² ۲۲۔ فیر اوہناں زبردست گھوڑیاں دے کودن نال۔ اوہناں (سُموں) دے ٹاپواں د ی آواز گونج اُٹھی۔ ²³ ۲۳۔ خداوند دے فرشتے نیں آکھیاپئی مِیروز تے لعنت بھیجو۔ اوہدے باشندیاں اُتے ڈاھڈی لعنت کرو۔ کیوں جواوہناں نیں خداوند نوں کُمک نئیں بھیجی ، اوہ سورمیاں دے سامنے خداوند دی کُمک نوں ناں آئے۔ ²⁴ ۲۴۔ حِبر قینی دی ووہٹی یاعیل ، زنانیاں وچ بوہت مبارک ٹھہرے گی، اوہ خیمہ نشین زنانیاں وچ وی بڑی برکت والی ہووے گی۔ ²⁵ ۲۵۔ سیسرا نیں پانی منگیاتے یاعیل نیں اوہنو دُدھ پیایا؛ امیراں دے پیالے وچ اوہ اوہدے لئی مکھن لیائی۔ ²⁶ ۲۶۔ اوہدا ہتھ خیمے دے کِیل ولَ، تے اوہدا سجا ہتھ بڑھئی دے ہتھوڑے وَل وَدھیا ۔ اوہنے سیسرا اُتے وار کیتا تے اوہدا سِر پھاڑ دِتا ، تے اوہدی کنپٹی نوں چھیل کے ریزہ ریزہ کر دِتا۔ ²⁷ ۲۷۔ اوہ اوہدے قدماں وچ چُکیا، ڈگیاتے ڈھیر ہوگیا۔ اوہ اوہدےقدماں وچ چُکیا تے ڈِگ کے ڈھیر ساکت ہو گیا۔ تے جیتھے اوہ چُکیا سی اوتھے ای ڈِگ کے مر گیا۔ ²⁸ ۲۸۔ سیسرا دی ماں نیں کھڑکی وچوں چاتی مایر ؛ تے اوہ چِلمن دے گھونگھٹ وچوں ڈھاڑی؛ سیسرادے رتھ دے آن وچ اینی دیر کیوں ہوئی؟ رتھ دے پہیاں دی کھڑکھڑاہٹ سُنائی دین وچ دیر کیوں ہوئی؟ ²⁹ ۲۹۔ اوہدیاں عقلمند زنانیاں نیں جواب دِتا؛ بلکہ اوہنے اپنے آپ نوں آپ ای جواب دِتا۔ ³⁰ ۳۰۔ اوہ قیمتی مال نون ونڈن چ لگے ہون گے؛ ہر مرد نوں اِک اِک یاد دوو جوان کُڑیاں ، سیسرا نوں رنگ برنگے کپڑے دی لُوٹ، بلکہ بیل بُوٹے کڑھے ہوئے رنگین کپڑیاں دی لُوٹ، تے ہر گردن اُتے بیل بُوٹے والے لپیٹے ہوئے کپڑیاں دی لُوٹ ۔ ³¹ ۳۱۔ اے خداوند تیرے سارے دُشمن اینج ای شکست کھان! پر تیرے نال محبت رکھن والے اوس آفتاب وانگ ہون ، جیہڑا اپنی چمک دمک نال طلوع ہوندا اے۔ تد دیس وچ چالیھ ورھیاں تک امن رہیا۔