परुश्यांनी तक्रार केली की येशूचे शिष्य कणसे तोडून खात होते आणि परुश्यांचा असा विश्वास होता की शब्बाथ देवाशी असे करणे नियमशास्त्राविरुद्ध होते [१२:२].
तो मंदिरापेक्षा थोर होता असे येशूने म्हटले [१२:६].
मनुष्याचा पुत्र, येशू हा शब्बाथाचा धनी आहे [१२:८].
"शब्बाथ दिवशी रोग बरे करणे योग्य आहे काय?" असा प्रश्न परुश्यांनी येशील विचारलं [१२:१०].
शब्बाथ दिवशी चांगले करणे योग्य आहे असे येशूने म्हटले [१२:१२].
पररूशी बाहेर गेले व त्याचा घात कसा करावा ह्याविषयी त्यांनी मसलत केली [१२:१४].
येशू भांडणार नाही, मोठ्याने ओरडरणार नाही, आणि चपलेला बोरू तो मोडणार नाही, किंवा मिणमिणती वात तो विझाविणार नाही [१२:१९-२०].
परराष्ट्रीय देवाच्या न्यायाकडे कान देतील आणि येशूची आशा धरतील [१२:१८-२१].
येशूने उत्तर दिले की जर सैताना सैतानाला काढीत असेल तर त्यांचे राज्य कसे टिकणार? [१२"२६].
येशूने म्हटले की जर तो देवाच्या साहायाने भूतें काढीत आहे तर देवाचे राज्य त्यांच्या जवळ आले आहे [१२:२८].
येशूने म्हटले की पवित्र आत्म्याच्या विरुद्ध दुर्भाषण क्षमा केले जाणार नाही [१२:३१].
झाडाच्या फळांवरून झाडाची परीक्षा होते [१२:३३].
येशूने म्हटले की परूश्यांचा त्यांच्या बोलण्यावरून न्याय होईल आणि त्यांना दोषी ठरविले जाईल [१२:३७].
येशूने सांगितले की तो त्याच्या पिढीला योनाचे देईल की तो तीन दिवस आणि तीन रात्री पृथ्वीच्या पोटांत होता [१२:३९-४०].
येशूने म्हटले की तो स्वत: योना पेक्षा थोर होता [१२:४१].
निनवेचे लोक आणि दक्षिणेकडची राणी येशूच्या पिढीच्या लोकांना दोषी ठरवितील कारण त्यांनी योना आणि शलमोनाद्वारे त्यांनी देवाच्या वचनाकडे कान दिला, परंतु येशूच्या पिढीच्या लोकांनी योना आणि शलमोनापेक्षा थोर अशा मनुष्य पुत्राचे वचन ऐकले नाही [१२:४१-४२].
येशू स्वत: शलमोना पेक्षा थोर होता असे त्याने म्हटले [१२:४२].
येशूच्या वेळेची पिढी अशुद्ध आत्मा निघून गेलेल्या माणसासारखी आहे, कारण तो अशुद्ध आत्मा दुस-या सात आत्म्यांना घेऊन येतो आणि मग त्या माणसाची शेवटली दशा पहिल्यापेक्षा वाईट होते [१२:४३-४५].
येशूने म्हटले की जो माझ्या पित्याच्या इच्छेप्रमाणे करतो तोच माझा भाऊ, बहिण आणि आई [२:४६-५०].