¹ و عیسی بازم بأمو دریاکنار و شروع بوکود تعلیم دَئَن، و خیلی کسان اونِ دؤر جمعَ بوستد جوری کی کشتیَ سوارَ بوست و ایبچه بوشو دریا میان، و اون جماعت ساحلِ میأن ایسَه بود. ² و اوشَأنِ رِه مثال اَورده و چیزایِ زیادی یاد دَئِه، عیسی خو تعالیمِ میأن اوشَأن بوگوفت: ³ :«گوش بوکونید! ایروز ایتَه کیشاورز دانه پاشی رِه بوشو بیرون، ⁴ وختی دانه پاشانِن دوبو، ایبچه راه دورون فووَست، آسمان پرنده یَان بأمود و اونْ دانه یانَ بوخوردد. ⁵ و ایبچه سنگلاخِ دورون فووَست جایی کی خیلی خاک نَأشتِه، دانه یان زود سبزَ بوستد چون خاک عُمق نَأشتِه، ⁶ ولی وختی آفتاب بزَه همه تَه بوسوختد و خوشکَه بوستد، چون ریشه نَأشتِد. ⁷ و ایبچه دانه هم خارانِ دورون بکفت، خاران رُشد بوکودد و اوشَأنَ خَفا کودد و اوشَأنِ جَه ثمری بدس نأمو. ⁸ اما مابقی دانه یانْ زمینِ خوبِ رو فووَستد و جوانه بزَد، اوشَأنْ رُشد بوکودد و بار بأوردد و زیادَ بوستد، بعضی یانْ سی، بعضی یان شصت، و بعضی دیگر صد برابر» ⁹ بعد بوگوفت:«هر کی گوش شنوا دَأره، بیشتَأوه!» ¹⁰ وختی عیسی تنها بوبُست اون دوازده تَه شاگرد و کسانی کی اونِ دؤر و وَر ایسَه بود، اَ مثالِ معنی یَ اونِ جَه وَأورسِد. ¹¹ عیسی اوشَأنَ جواب بدَه:«خدا ملکوتِ رازَ دَأنستن، شمره عَطا بوبُسته، اما مردمی کی بیرون ایسَأدِ رِه، همه چیز مثالِ اَمره یِه، ¹² تا نگران بوبود و فأندردْ ولی چیزی نیدیند، بیشتَأودْ ولی نفهمد، نوکونه خدا طرف وَأگردد و اوشَأنِ گوناهان آمرزیده بیبِه» ¹³ اونموقع بوگوفت:«آیا اَ مثالَ نفهمستید؟ پس چوطو خَأئید مثالایِ دیگرَ بفهمید؟ ¹⁴ کیشاورز کلامَ کاره، ¹⁵ بعضی مردم، اون راه کنارِ دانه یانَ مَأند، اوشَأنِ دیلِ میانْ جایی ایسه کی کلام کاشته بِه، هَطو کی کلامَ ایشتَأود شیطان اَیه و بکاشته بوبُسته کلامَ اوشَأنِ دیلِ میانِ جَه دوزَأنِه. ¹⁶ اون دانه هایی کی سنگلاخِ دورون بکاشته بوبُستد، کسانی مَأَنستَأند کی کلامَ ایشتَأودْ و هو لحظه خوشحالی اَمره قبول کوند، ¹⁷ ولی چون خودشأنِ دورون ریشه نَئرِد، فقط ایبچه دوام اَورد، هَطو کی کلامِ وَسی ایبچه سختی یا آزار بیدیند، درجا سقوط کوند و کفد. ¹⁸ و دانه هایی کی خاران دورون فووَسته دَرِد، اوشَأنی ید کی وختی کلامَ ایشتَأود، ¹⁹ دونیا فکر و خیال، و مال و اَموالِ دیلواپسی و چیزایِ دیگرِ هوس، بودورون اَیه و کلامَ خفا کونه و کلامْ بی ثمر بِه. ²⁰ و دانه هایی کی زمینِ خوبِ دورون بکاشته بوبُستد، اوشَأنی یِد کی وختی کلامَ ایشتَأودْ اونَ قبول کوند و ثمر اَورد، بعضیانْ سی، بعضیانْ شَصت، و بعضی صد برابر اونچی کی بکاشته بوبُسته، بار اَورد.» ²¹ عیسی اوشَأنَ بوگوفت:«آیا چراغَ اَورید تا ایتَه جامِ بیجیر یا ایتَه تختِ بیجیر بِنید؟ آیا اونَ چراغدانِ رو نِنید؟ ²² چون هیچ چیزِ پنهانی نییه کی روزی آشکار نیبه و هیچ چیزِ مخفی کی معلوم نیبِه، ²³ هر کی گوشِ شنوا دَأره، بیشتَأوه!» ²⁴ و بازم ایدامه بده و بوگوفت:«اون چی کی ایشتَأویدَ دیل بیسپارید، هر پیمانه اَمرَه فأدید هون پیمانه اَمرَه فَأگیرید، و حتی ویشتر جی اونم شمرَه فَأدَه بِه، ²⁵ چون اونی کی دَأره یَ ویشتر فَأدَه بِه، و اونی کی نَئره، اونچی کی دَأره هم اونِ جَه فَأگیفته بِه.» ²⁶ و باز بوگوفت:«ملکوتِ خدا کسی یَ مَأنه کی زمینِ دورون دانه فوکونه، ²⁷ و شب و روز، چی اون بوخوسه، چی بیدار بِئسِه، دانه خورِه رُشد کونه و پیلَه بِه، چوطو آخه؟ اون نَأنِه! ²⁸ چونکی زمین خوره خوره بار دِهِه؛ اول علف، بعد خوشه، و بعدْ اونِ خوشه پور جی دانه، ²⁹ وختی دانه یان برسِد، کیشاورز خو داسَ اوسَأنه و به کار گیرِه، چون دِ دِرو وخت برِسِه دَأره.» ³⁰ و عیسی باز بوگوفت:«خدا ملکوتَ چیَه مثال بزنم، یا کَ مثال اَمرَه اونَ توضیح بدم؟ ³¹ خدا ملکوتْ ایته خردلِ دانه یَ مَأنه. خردل دانه جَه کوچی تر نَئریم کی زمینِ رو کارِدِه، ³² ولی وختی بکاشته بوبُست، رُشد کونه و همه تَه علفان و باغِ درختانِ جَه پیلِه تر بِه، اونِ شاخه یان پیلَه بود، جوری کی آسمانِ پرنده یان اَیِدِه و اونِ شاخه یانِ سایه جیر، لانه چَأکوند.» ³³ و عیسی مثالایِ زیادِ اَمرَه، تا جایی کی مردم بتَأند بفهمد، کلامَ اوشَأن رِه گوفته، ³⁴ اون جُز مثالِ اَمرَه چیزی مردمَ نوگوفته، ولی خلوتِ جا خو شاگردانِ رِه همه چیَه توضیح دَئه. ³⁵ هو روز غروب دمْ، عیسی خو شاگردانَ بوگوفت:«بیشیم دریا اوطرف» ³⁶ اوشَأنْ اون جمعیتَ ترکَ کودد و عیسی یَ هون کرجی دورون کی ایسَه بو خوشَأنِ اَمرَه بوبوردد، چن تَه کرجی دیگرم اوشَأنَ همراه بو. ³⁷ ایمرتبه توندِ بادی ویریشت، مؤجَأن هَطو خوردد کَرجی یَ کی نزدیک بو کرجی آبِ جَه پورَه بِه. ³⁸ ولی عیسی کرجی آخر ایته بالش خو سر جیر بِنَه بو و خوفته بو، شاگردان اونَ ویریزَأند و بوگوفتد:«ای اُستاد، تو نترسی کی غرقَ بیم؟» ³⁹ عیسی ویریشت و بادَ تشر بزَه و دریایَ بفرماست:«ساکتْ و آرام بوبون» اونموقع باد بِئسَه و همه چی آرامَ بوست. ⁴⁰ بعد خو شاگردانَ بوگوفت:«چره اَطو بِترسِه دَأرید؟ آیا هنوز ایمان نَئرید؟» ⁴¹ اوشَأن خیلی هراسان بوبُستد و همدیگرَ گوفتد:«اَن کیه کی حتی باد و دریا هم اونِ جَه فرمان بورد؟»