¹ بعدِ چن روز عیسی دوباره بوشو کَفرناحوم، وختی مردم بیشتَأوستد کی اون بأمو دَأره، ² خیلی زود کلی آدم جمعَ بوست اون خانه ای دورون کی اون ایسَه بو، مردم به حدی زیاد بود کی دِ خانه دورون پورهَ بوستْ و درِ جولو هم جا نوبو، عیسی هم اوشَأنِ رِه موعظه کوده. ³ هَ موقع چن نفر بأمود کی چهار نفر جی اوشَأنْ ایتَه فلجِ مردایَ خوشَأنِ اَمرَه بأوردد. ⁴ چون شلوغی وَسی نِتَأنِستِد بوشود عیسی ورجَه، بوشود خانه سقفِ جُر و اون قسمتی کی عیسی ایسَه بو سقفَ اوسَأددْ و اون فلجَ اونِ تُشکِ اَمرَه اوسَه کودد بیجیر عیسی پاهانِ جولو. ⁵ عیسی کی اوشَأنِ ایمانَ بیدِه اون فلجَ بوگوفت:«ای زَأی، تی گوناهان آمرزیده بوبُست.» ⁶ بعضی جی یهودِ مُلایان کی اویَ نیشتِه بود خوشَأنِ دیلِ دورون فکر بوکودد ⁷ کی:«چره اَ شخص اَطو کُفر گوفتَأن دره؟ غیرِ خدایِ یگانه کی تَأنه گوناهانَ ببخشِه؟» ⁸ هو لحظه عیسی بفَهمست کی اوشَأن چی فکر کودَأن درد، پس اوشَأنَ بوگوفت:«چی وَسی اَطو فکر کونید؟ ⁹ کَ ی تَه آسانتره؟ اَ فلجَ بوگویم؛ تی گوناهان ببخشه بوبُست؟ یا اَنکی بوگویم؛ ویریز تی رختخوابَ جمعَ کون و راه دکف بوشو؟ ¹⁰ هَسَه تا شمره ثابت بیبه کی انسانِ پسر، اختیار دَأره زمینِ رو گوناهانَ ببخشه...» اون فلجَ بوگوفت: ¹¹ «ترَه گویم ویریز، تی رختخوابَ جمعَ کون و بوشو بخانه» ¹² اون مرد ویریشت و هو لحظه خو رختخوابَ اوسَأد و مردم چومِ جولو راه دکفت. همه مردم حیرانَ بوبُسته بود و خدایَ شکر کودد و همدیگرَ گوفتِد:«تا هَسَه اَجور چی نیدِه بیم!» ¹³ عیسی دوباره بوشو دریا کنار و مردمم اونِ دور جمعَ بوستد و اوشَأنَ تعلیم دَئِه. ¹⁴ بعد هوطو کی شوئون دوبو، لاوی حَلفی پسرَ بیدِه، اون مأمورْ بو و باج فأگیفته، و خو محلِ کارِ جَه نیشتِه بو، عیسی اونَ بوگوفت:«می دونبال بیا!» اونم ویریشت و عیسی دونبال راه دکفت. ¹⁵ وختی هو شب عیسی و اونِ شاگردان بوشُد لاوی خانه، خیلی از گوناهکاران و باجگیرانم عیسی مرَه نیشته بود چونکی خیلی از گوناهکاران و بدنامان اونِ پِیرو بوبُسته بود. ¹⁶ وختی بعضی از عُلمایِ فَریسی اونَ بیدِد کی باجگیران و گوناهکارانِ اَمرَه ایته سُفره دور نیشته، اونِ شاگردانَ بوگوفتد:«چره شیمی اُستاد گوناهکاران و باجگیرانِ اَمرَه غذا خوره؟» ¹⁷ وختی عیسی اَ حرفَ بیشتَأوست اوشَأنَ بوگوفت:«آدمایِ سالم کی طبیبَ احتیاج نَئرِد، بلکی مریضانْ طبیب خَأیِد، منم بأمو دَأرم کی گوناهکارانَ دعوت بوکونم توبه بوکوندْ نه عادلانَ.» ¹⁸ یحیی شاگردان و فریسیان عادت دَأشتِد هَمش روزه بیگیرد. پس چن نفر بأمود عیسی ورجَه و اونَ بوگوفتد:«چره یحیی شاگردان و فریسیان روزه گیرد و تی شاگردان نیگیرد؟» ¹⁹ عیسی اوشَأنَ بوگوفت:«آیا دامادِ دوستانْ عروسی رِه روزه گیرد؟ تا وختی داماد اوشَأنِ ورجَه ایسَه نِتَأنِد روزه بیگیرِد و غُصه دار بوبود، ^{20 21} بلکی وختی داماد از اوشَأنِ ورجَه بوشو، روزه گیرد،21 ولی موقعی فَأرسه کی دامادَ اوشَأنِ جَه گیرِد، اونموقعِه کی روزه گیرِد.21 هیچکی کُهنه رَختَ، تازه پارچه مرَه وَصله نوکونه، وگرنه اون تازه وصله سیوا بِه و رختِ پارگی اولِ جَه هم بدتر بِه. ²² هیچکس تازه شرابَ کُهنه مَشکِ دورون دونکونه، چون تازه شراب، کُهنه مَشکَ ترکَأنه و هم شرابْ جی میَأن شِه هم مَشک، تازه شرابَ وَأستی تازه مَشک میَأن دوکودَأن» ²³ ایبار شنبه روز کی روزِ سَبَّته عیسی و اونِ شاگردان ایته گندمزارِ جَه ردَ بوستِد، هوطو کی شوئِد، اونِ شاگردان گندمِ خوشه یَأنَ چِئِد و خوردد، ²⁴ فریسیان اونَ بوگوفتد:«چره تی شاگردان کاری کوند کی روزِ سَبَّتِ رِه جایز نییه؟» ²⁵ عیسی اوشَأنَ جواب بدَه:«مگر نخَأدِه دَأرید کی داود چی بوکود وختی خودشْ و اونِ یاران ویشتأ بود؟ ²⁶ موقعی کی اَبیتار کاهنِ اعظم بو، بأمو خدا خانه دورون و نانِ مُقدسَ بوخورد و خو یارانم فَأدَه، در حالی کی فقط کاهنان اِجازه دَأشتِد اون نانِ جَه بوخورد.» ²⁷ عیسی ایدامه بدَه و بوگوفت:«سَبَّتْ انسانِ استراحتِ رِه بوجود بأمو، نه انسان روزِ سَبَّتِ رِه، ²⁸ پس انسانِ پسرْ روزِ سَبَّتِ صاحب اختیار هم ایسِه»