¹ بازن فَأندرستم بیدم آسمانِ میَأن دری بازَه بوسته، و اون اولی آوازَ کی بیشتَأوسته بوم و شیپورِ صدا مَأنستَأن بو، می اَمرَه گب بزَه و بوگوفت:«بیا بوجُر، من اونچی کی وَأستی بعدِ اَن اِتفاق دکفه یَ ترَه نیشان دهم» ² هو لحظه خدا روحْ مرَه بیگیفت و من خودمَ آسمانِ میَأن بیدم، می روبرو تختی نَهه بو و کسی اونِ رو نیشته بو. ³ اون شخصْ سنگِ یَشم و عَقیقِ مَأنستَأن درخشان بو، و تختِ دور تا دورَ رنگین کمانی بیگیفته بو کی زُمردِ مَأنستَأن بو. ⁴ تختِ دور تا دورْ بیست و چهار تختِ دیگر نَهه بو کی هر کودامِ رو ایتَه پیر نیشته بو، اوشَأنْ سفیدِ رخت دوکوده بود و خوشَأنِ سرِ رو تاجِ طلا دَأشتد. ⁵ اون تختْ برق زَئه و رَعدِ صدا اَمویه. تختِ پِشِ جَه هفتَ مَشعلِ سوزان روشن بو، اَن هفتَ مَشعلْ، خدا هفتَ روح ایسد. ⁶ و تختِ پِشِ جَه چیزی نَهه بو کی دریایِ شیشه یا بلورِ مَأنستَأن بو، تختِ چهار گوشه جَه، چهار حیوان به پا ایسَه بود کی هم خوشَأنِ سرِ جولو و هم سرِ پوشت چوم دَأشتد. ⁷ اولی حیوان شیرِ مَأنستَأن بو، دومی گوساله مَأنستَأن، سومی آدمی قیافه یَ دَأشته و چهارمی عقابی مَأنستَأن بو کی خو بالانَ بازَه کوده بو. ⁸ هر کودام جی اَن حیوانان شیش تَه بال دَأشتد و اوشَأنِ بدن جی هر طرف پور جی چوم بو، اوشَأن شبانه روز پوشتِ سرِ هم خدا نامَ اَوردد و گوفتد: «قُدوس، قُدوس، قُدوس، خداوندْ، خدایِ قادرِ مطلق، کی ایسَه بو، ایسَه و اَیه» ⁹ هر وخت کی اَن حیوانانْ اون کسی کی تختِ رو نیشته و تا اَبد زنده ایسه یَ جلال و حُرمت نهد و ستایش کوند، ¹⁰ اون بیست و چهار پیرْ اونْ تخت نشینی کی تا اَبدالآباد زنده ایسه جولو سُجده کوند و اونَ عبادت کوند، و خوشَأنِ تاجانَ اونِ جولو تَأوَأدد و گوید: ¹¹ «ای خداوندْ ای اَمی خدا، فقط تو لیاقت دَأری کی جلال و حُرمت و قدرتِ صاحاب بیبی، چون تو همه چیَه خلق بوکوده ایی، و تی اِراده وَسی بو کی همه چی بوجود بأمو و خلق بوبُست.»