¹ بعدِ اون بیدم فرشته ایی دیگر جی آسمان بیجیر بأمو. اونْ قدرتِ عظیمی دَأشته و زمینْ اونِ شکوه و جلالِ جَه نورانی بوبُست. ² صدایی بلند و قدرتمندِ اَمرَه فریاد بوکود:«سقوط بوکود، پیلدانه بابِلْ سقوط بوکود! هَسَه بابِلْ، دیوانِ خانه بوبُسته و هر روحِ خبیثِ جایگاه، و هر جور پرندۀ ناپاک و زشت اویَ جولان دِهه. ³ چون همۀ مِلتان اونِ زِنا شرابِ آتشینَ بوخوردد و جهانِ پادشاهان اونِ اَمرَه زِنا بوکودد و جهانِ تاجرانْ اونِ عَیاشیه زیادِ جَه ثروتمند بوبُستد.» ⁴ اونموقع صدایِ دیگری آسمانِ جَه بیشتَأوستم کی بوگوفت:«ای می قؤم، اَ شهرِ جَه بیرون بأئید، نوکونه اونِ گوناهانِ دورون شریک بیبید و سهمی جی اونِ بلایان شمرَه فأرسه. ⁵ چون دِ هَسَه اونِ گوناهان به فلک برسه دَأره، و خدا اونِ جنایتانَ بیاد بأورده. ⁶ پس اونِ اَمرَه جوری رفتار بوکونید کی دیگرانِ اَمرَه بوکوده، و هر کاری بوکوده دوبرابر اونَ پس بدید، پیاله ایی کی شمرَه فَأدَه یَ دو برابر غلیظ تر خودشَ بوخورأنید. ⁷ هو اندازه ایی کی اونْ خورَه جلال و شکوه دَئه اونَ عذاب و ماتم بدید. چون خو دیلِ میأن گویه:«من ملکه مَأنستَأن می تختِ رو نیشتم، من بیوه نییِم و هیچموقع غم و غُصه رنگَ نیدینم.» ⁸ هَنه وَسیه اونْ بلاهایی کی قراره اونِ سر بَأیه یکروزِ دورون نازِل بِه، یکروزِ دورون مرگ و ماتم و قحطی بلا، و آتشِ دورون سوجه. چون خداوندْ خدایی کی اونَ مُکافات کونه خدایِ قادره. ⁹ وختی زمینِ پادشاهان کی اونِ مرَه زِنا و عیاشی بوکوددْ اونِ سوختنِ دودَ بیدیند، اونِ وَسی گریه کوند و اونِ رِه عَزا گیرد. ¹⁰ اوشَأن از ترسِ عذابی کی اون کشه دور ایسد و ناله کونان و گوید:«ای وای، ای وای، ای پیلدانه شهر، ای بابِل، ای پور قدرت شهر، ترَه چی بوبُست کی ایتَه ساعتِ دورون نابودَ بوستی!» ¹¹ و زمینِ تاجرانْ اونِ وَسی گریه کوند و ماتم گیرد، چره کی دِ کسی اوشَأنِ اجناسَ نیهینه. ¹² نه اوشَأنِ طلایَ، نه نقره یَ، نه جواهراتَ، نه مُرواریدَ، نه اوشَأنِ پارچه هایِ گران قیمت و ابریشم و اَرغوانی و سرخَ، نه اوشَأنِ چوبهای مُعطرَ، نه ظرفهایی کی جی عاج چَأکوده بوبُسته یَ، و نه ظرفهایِ چوبی گرانقیمتَ، نه مسَ، نه آهنَ و نه مرمرَ، ¹³ نه اوشأنِ دارچینَ، نه اَدویه یَ، و نه بُخورِ خوشبو و نه مُر و نه کُندرَ، نه شرابَ، نه روغن زیتونَ، نه آردِ مرغوب و نه اوشَأنِ گندمَ، نه حیوانایِ اَهلی و نه گوسفندان و نه اَسبانَ، و نه اوشَأنِ اَرابه یانَ، و نه برده یان و نه انسانانِ جانَ. ¹⁴ اون تاجران گوید:«اون میوه ایی کی خیلی دوس دَأشتی اونَ صاحاب بیبی جی دس بدَأیی، تی تجمل و تی شکوه جی میَأن بوشو دَأره و دِ هیچ موقع اوشَأنَ بدس نَأوری.» ¹⁵ اَن اَجناسِ تاجرانْ، کی خوشَأنِ ثروتَ جی اَ شهر بدس بأورده بود، جی ترسِ اون عذابی کی اون کشَأن دره دور ایسد و گریه زاری و ماتمِ مرَه ¹⁶ گوید:«حیف! حیف! ای پیلدانه شهر، ای کی لباسهایِ گرانِ اَرغوانی و سُرخ دوکوده بی و تی طلا جواهر و مروارید برق زَئه، ¹⁷ ایتَه ساعتِ دورون تی کُلِ ثروت جی میَأن بوشو» و کشتیانِ ناخدا و هر کسی کی کشتی مرَه سفر کونه چی ملوان و چی کسانی کی جی راهِ دریا تجارت کوندْ دور ایسد، ¹⁸ و وختی دودِ اون آتشی کی اونَ سوجَأنه یَ دیند فریاد زند:«آیا تا هَسَه شهری به اَ پیلکی دونیا میَأن وجود دَأشته؟» ¹⁹ و خاک خوشَأنِ سر رو فوکوند و گریه و ماتمِ مرَه فریاد زند کی:«حیف! حیف جی اون پیلدانه شهر، شهری کی هر کسی دریا میَأن کشتی دَأره، اَ شهرِ ثروتِ جَه پولدارَ بوسته، ولی هَسَه همه چی ایتَه لحظه دورون ویرانَ بوست. ²⁰ پس ای آسمان و ای مُقدسین و ای رسولان و ای اَنبیاء، شادی بوکونید، چون خدا شیمی انتقامَ اونِ جَه بیگیفته.» ²¹ اونموقع ایتَه فرشتۀ قدرتمند ایتَه پیلدانه سنگَ کی آسیابِ سنگِ پیلکی بو اوسَأد و تَأوَأدَه دریا میَأن و بوگوفت:«بابِل، اونْ پیلدانه شهر، هَنه مَأنستَأن فیشَأده بِه و دِ هیچموقع پیدا نیبه. ²² دِ چنگ نوازان و مُطربان و نِی نوازان و شیپور زنانِ صدا، تی دورون ایشتَأوسته نیبه. دِ هیچ صنعت گری جی هیچ حرفه ایی تی دورون پیدا نیبه. دِ تی دورون آسیابِ صدا به گوش نرسه. ²³ دِ تی دورون چراغِ نور دیده نیبه، دِ عروس و دامادِ صدا تی دورون به گوش نرسه، تی تاجرانْ زمانی جهانِ پیله کسان بود و تی جادو مرَه، همۀ ملتانْ گومراهَ بوسته بود. ²⁴ انبیاء خونْ و مقدسینِ خونْ و همۀ کسانی کی زمینِ رو به قتل برسدِ خونْ، بابِل گردنه و هنه وَسی به خو سزا برسه.