¹ ایتَه نشانۀ عظیم و عجیبِ دیگر آسمانِ میَأن بیدم، هفتَ فرشته هفتَ بَلای مرَه. اَشَأنْ آخرین بلایان ایسد، چره کی اوشَأنِ اَمرَه خدا غضب تومامَ بِه. ² بازن خودمِ جولو چیزی بیدم کی دریایِ بلورِ مَأنسته کی آتشِ مرَه مخلوط بوبُسته بو. و اونِ ساحلِ رو کسانی یَ بیدم کی اون وحشْ و اونِ مُجسمه و اونِ نامِ رو پیروزَ بوسته بود. همۀ اوشَأن چنگهایی خوشَأنِ دسِ میَأن دَأشتد کی خدا اوشَأنَ فَأدَه بو. ³ اوشَأنْ خدا بنده، موسی سرودَه و بره سرودَ خَأندد و گوفتد:«ای خداوند خدایِ قادرِ مطلق، تی کاران عظیم و عجیبه، تی راه هان همه تَه عادلانه و دوروسته، ای ملتانِ پادشاه! ⁴ خداوندا، کیسه کی تی جَه نترسه و کیسه کی تی نامَ جلال نده؟ چره کی تو، فقط تو تنها قدوسی، همۀ قؤمان اَید و تی حضورِ جَه ترَه پرستش کوند، چون تی کارهایِ عادلانه جی هَسَه آشکار بوبوسته.» ⁵ بازن بیدم کی معبد، یعنی خیمۀ شهادت آسمانِ میَأن بازَ بوست، ⁶ و هفتَ فرشته کی هفتَ بلا دَأشتد اونِ جَه بیرون بأمود. اوشَأن لباسی جی کتانِ سفید دوکوده بود کی تمیز و درخشان بو، و شالی طلایی خوشَأنِ سینه دورَه دَوَسته بود. ⁷ اونموقع ایتَه جی اون چهار حیوانِ زنده، هفتَ پیالۀ طلایی فَأدَه اونْ هفتَ فرشته یَ، اون پیاله یان پور بو جی خدا غضبْ کی تا اَبدالآباد زنده یه. ⁸ و معبدْ، خدا جلالِ جَه و اونِ قوّتِ جَه، دودِ جَه پورَه بوبُست. و تا هفتَ بلایی کی اون هفتَ فرشته دَأشتد تومامَ نوبوست، هیچکس نتَأنسته بیشه معبدِ دورون.