¹ خداوندِ حضور فریاد زنم و التماسِ اَمرَه اونِ جَه کمک خَأیم. ² خودمِ شکایتَ اونِ حضور عرض کونم و می گرفتاریانَ اونِ رِه گویم. ³ وختی می طاقت تومامَ بِه، تو دَأنی کی چی وَأستی بوکونم. راهی میَأن کی شوئون درم، می دوشمنان مرِه دام بنَه دَأرد. ⁴ می دور و ورَه فَأندرم، کسی نِئسَه کی می یاور بیبه، پناهگاهی مرِه باقی نمَأنسته، کسی می فکر نییه. ⁵ خداوندا، تی درگاه فریاد بوکودم و بوگوفتم: تو می پناهگاهی، تو اَ دونیا میَأن می همه چیزی، فقط تو تَأنی می جانَ در اَمان بدَأری. ⁶ می آه و ناله یَ گوش بوکون، چره کی درمانده بوبُسته دَأرم، مرَه می دوشمنانِ دسِ جَه نجات بدن، چون خیلی می جَه قویترد. ⁷ می جانَ اسیری و پریشانی جَه آزادَ کون تا ترَه شُکر بوکونم، چون تو مرَه احسان بوکوده ایی، عادلان می دور جمعَ بود.