¹ ای خدایی کی ترَه پرستش کونم، ساکت نِئس، ² چره کی شریرِ مردمان مرَه اِفترا گیرد و دربارۀ من دوروغ گوید. ³ نفرتِ اَمرَه دربارۀ من گب زند و هَطو هَچین می اَمرَه جنگ کوند. ⁴ من اوشَأنَ محبت کونم و اوشأنِ وَسی دوعا کونم، ولی در عوض می اَمرَه مخالفت کوند. ⁵ می خوبی عوض مرَه بدی کوند، و می محبتِ عوض دوشمنی. ⁶ ای خدا، اونَ ایتَه حاکمِ شریرِ دس بیسپار تا اونِ دوشمن، حاکمِ راستِ طرف بِئسه و بر علیه اون شهادت بده. ⁷ وختی اونَ دادگاهی کوند محکوم بیبه و، حتی اونِ دوعا هم اونِ رِه گوناه به حیساب بَأیه. ⁸ اونِ عُمر کوتاه بیبه و اونِ جا و مقامَ دیگری بیگیره. ⁹ اونِ زَأکأن یتیم بوبود و اونِ زن بیوه بیبه. ¹⁰ اونِ زأکأن آوارَه بود و خوشَأنِ خانه ویرانه یانِ رو گدایی بوکوند. ¹¹ طلبکاران اونِ مال و دارایی یَ بوبورد و بیگانه یان، اونِ زحمت بکشه حاصلَ تاراج بزند. ¹² کسی نِئسه کی اونَ رَحم بوکونه و اونِ یتیمانِ رِه کسی دیل نوسوزَأنه. ¹³ اونِ نسل دکفه و اونِ نام روزگارِ جَه محوَه بِه. ¹⁴ خداوند اونِ اجدادِ تقصیرانَ به یاد بأوره و اونِ مارِه گوناهَ نیامرزه. ¹⁵ خداوند اوشَأنِ گوناهانَ در نظر بدَأره، ولی اوشَأنِ نام و نشان، زمینِ رو جَه محوَه بِه. ¹⁶ چره کی می اَ دوشمن رَحم نَأشته، اون فقیر بیچاره یانَ ظلم کوده و بیشکیفته دیلانَ کوشته. ¹⁷ اون دوست دَأشته کی مردمَ نیفرین بوکونه، هسَه خودشِ سر بأمو دَأره. دوست نَأشته کسی یَ برکت بده، پس هیچکسم اونَ برکت نده. ¹⁸ رختِ مَأنستَأن لعنتَه دوکوده، پس آبِ مَأنستَأن اونِ بدنِ میَأن فرو بوشو، و روغنِ مَأنستَأن اونِ استخوانانِ دورون نفوذ بوکود. ¹⁹ هَسَه هم لعنت، رختِ مَأنستَأن اونَ بوپوشَأنه دَأره، و کمربندی مَأنستَأن کی خو کمرَ دوَسته اونِ دؤر دوَسته بوبُسته. ²⁰ اَن سزایی ایسه کی خداوند می دوشمنانَ و کسانی کی می جَه بدگویی کوندَه دِهِه. ²¹ ولی تو ای خداوند یهوَه، تی نامِ وَسی مرَه کمک بوکون، و تی رحمتِ عظیمه وَسی، مرَه نجات بدن. ²² چره کی من فقیر و بیچاره یم و می دیل بیشکفته دَأره. ²³ غروب دمِ سایه مَأنستَأن جی میَأن شوئون درم و، ملخِ مَأنستَأن دورَه بوسته دَأرم. ²⁴ جی بس روزه بیگیفتم، دِ می زانویان قوّت نَئرد و می جان بوبُسته دَأره پوست و استخوان. ²⁵ می دوشمنانِ ورجَه رُسوا بوبُسته دَأرم، وختی مرَه دیند خوشَأنِ سرَ تکان دِهِد و مسخره کوند. ²⁶ ای یَهوَه، ای می خدا، مرَه کمک بوکون و تی رحمتِ همیشگی وَسی، مرَه نجات بدن. ²⁷ وَأهأل بفهمد کی اَن تی دسته، و تو اَ کارانَ بوکوده ایی ای خداوند. ²⁸ اوشَأن مرَه لعنت کوند، ولی تو مرَه برکت بدن، وَأهأل اوشَأن سراَفکنده بوبود، ولی تی بنده شادمان بیبه. ²⁹ می دوشمنان رسوا بوبود و همۀ اوشَأنِ وجودَ شرمندگی بیگیره. ³⁰ می زبانِ اَمرَه خداوندَ شُکر کونم و همۀ مردمِ ورجَه اونَ ستایش کونم. ³¹ چره کی فقیر بیچاره یانِ جَه حمایت کونه، و جی کسانی دس کی اوشَأنَ مرگَ محکوم کوند، خلاصَ کونه.