¹ خداوندا، می دوعایَ بیشتَأو و می فریادَ گوش بوکون. ² وختی سختی میَأن ایسَأم، تی رویَ می جَه وَأنگردَأن، مرَه متوجه بوبون و هر چی زودتر می دوعایَ مستجاب بوکون. ³ چون می زندگانی اَیام دودِ مَأنستَأن تلف بوبُستَأن دره و می استخوانان خوشکِ چوبِ مَأنستَأن آتشِ میَأن سوختَأن دره. ⁴ می دیل وَوِه بوبُسته علفِ مَأنستَأن خوشکَ بوسته، دِ غذا خوردَأنم جی خاطر بوبورده دَأرم. ⁵ جی بس ناله بوکودم، دِ می جانِ میَأن، جُز پوست و استخوان چیزی نمَأنسته. ⁶ پرندۀ وحشی مَأنستَأن صحرا دورون آوارَه بوستم، کورِغوغو مَأنستَأن خرابه یانَ گردم. ⁷ مرَه خواب نیگیره و چی چی نی مَأنستَأن پوشتِ بامِ سر، تنها بوبُسته دَأرم. ⁸ هر روز می دوشمنان مرَه سرزنش کوند و می مخالفان مرَه لعنت. ⁹ چون خاکسترَ نانِ مَأنستَأن خورم و هر چی کی وَأخورم می اَشکانِ مرَه مخلوطه. ¹⁰ تی خشم و غضبِ وَسی! چره کی مرَه راستَ کودی، ولی بازن مرَه تَأوَأدَه ایی زمینِ رو. ¹¹ می روزأن غروب دمِ سایه مَأنستَأن بوبُسته و خوشکِ علفِ مَأنستَأن بوبُسته دَأرم. ¹² ولی تو ای خداوند، تا اَبدالآباد تی پادشاهی تختِ رو نیشته ایی، و همۀ نسلان تی نامَ به خاطر اَورد. ¹³ دَأنم کی تو ویریزی و صَهیونَ رَحم کونی، هَسَه اونِ موقع بِرسه دَأره، هَسَه اون موقعی ایسه کی تو تی وعده یَ عمل بوکونی و اونَ لطف بوکونی. ¹⁴ تی بنده یان اونِ سنگانَ دوست دَأرد، هر چن کی ویرانَه بوسته، ولی اونِ خاکِ رِه دیل سوزَأند. ¹⁵ خداوندِ نامِ جَه همۀ اُمتأن ترسد، و اونِ عظمتِ جَه، همۀ جهانِ پادشاهان. ¹⁶ چره کی خداوند اورشلیمِ شهرَ دوباره بنا کونه، و خودشِ شکوه و جلالِ مرَه، دوباره آشکارَ بِه. ¹⁷ اون بیچاره یانِ دوعایَ ایشتَأوه، و اوشَأنِ دوعایَ مستجاب کونه. ¹⁸ اَشَأنَ نسلایِ آینده رِه بینیویسید، تا قؤمی کی بعداً بودونیا اَید، خداوندَ ستایش بوکوند و بوگوید: ¹⁹ خداوند خو بلند و مقدسِ جایگاه جَه فَأندره، اون جی آسمان زمینَ نظر تَأوَأدَه یه، ²⁰ تا اَسیرانِ ناله یَ بیشتَأوه و محکوم به مرگانَ آزادَه کونه. ²¹ تا اَطو قؤمَأن خداوندِ نامَ صَهیونِ میَأن به زبان بأورد، و اونَ اورشلیمِ میَأن ستایش بوکوند. ²² وختی قؤمَأن و پادشاهان همدیگرِ اَمرَه جمعَ بود تا خداوندَه عبادت بوکوند، ²³ خداوند می قوّتَ کمَ کود و می جوانی موقع می عمرَه کوتاهَ کود. ²⁴ بوگوفتم: ای خداوند، وَأنَأل جوان مرگ بوبوم، تو تا اَبد زنده ایی. ²⁵ جی اَزل زمینَ خلق بوکودی و آسمان تی دَسانِ کاره. ²⁶ اوشَأن جی میَأن شُد، ولی تو باقی مَأنی، همۀ اوشَأن رختِ مَأنستَأن کهنَه بود، تو اوشَأنَ رَدا مَأنستَأن عوضَ کونی و فیشَأنی، اوشَأن همه نابودَ بود. ²⁷ ولی تو هونی و تی عُمرِ سالان تومامَ نیبه.