अध्याय १३

प्रीती सर्वेत्कुष्ट दान आस 1 मी मानसस ने व देव दुतस्ने भाषाम बोलत असयी, पण मझ्म प्रीती नसयी, तर मय वाजणारी थाळी किंवा झणझणणारी झांज असा आस. 2 मला संदेश देवानी शक्ती असयी, मला सर्व गुज व सर्व विद्या अवगत असण्यात, आणि डोंगरढळवता येही इतका दृढ मान्हां विश्वास असयी, पण मान्हे ठायी प्रीती नस्नी, तर मी काहीच नहा. 3 मी मन्हा सर्व धन अन्नदानार्थ दिन्हा व मय आपला जिवंत शरीर जाळवाणी साठी दिन्हा. पण मझ्म प्रीती नसयी तर मला काही लाभ न्हा. 4 प्रीती सहनशील आस, परोपकारी आस, प्रीती हेवा कर नाहा, प्रीती बडाई मार नहा प्रीती फुग नहा; 5 ती गैरशिस्त वाग न्हा स्वर्थ जोय न्हा, चिड न्हा, उपकार मान न्हा; 6 ती अनितीम आनंद मान न्हा, तर सत्य समंदम आनंद मान; 7 ती सर्व काही सहन कर, सर्व काही खरा मानवानी तयार आस, सर्वास्नी आशा धर, सर्वासने समंदी धीर धर. 8 प्रीती कधी अंतर देय न्हा; संदेश असयी तरी तो स्मपी जाही. भाषा अस्यित तरी समाप्त होयीत; आणि विद्या असयी तरी ती स्मपी जाही. 9 कारण आपल्याला केवळ अंशत; कळ, आणि अंशत : संदेश देता येय; 10 पण जा पूर्ण ता येई तव्हा अपूर्णता नष्ट होय. 11 मय पोऱ्या आस्नाल तव्हा पोऱ्यासारखा बोलता, पोऱ्यासारखी मान्ही बुद्धी आस्नील, पोऱ्या सारख मान्ह विचार आस्नलत; आता प्रौढ झाल्यवर मय पोरपणन्या गोष्टी सोडी दिन्हा आस. 12 कारण हल्ली आपल्याला आरसाम अस्पष्ट असा दिस; पण नंतर आपण साक्षाम जोऊ आता मला कळ ता अपूर्ण आस; पण नंतर मला जसा पूर्ण ओळखाला वना आस तसा मय पूर्ण ओळख. 13 सारांश, विश्वास, आशा, प्रीती हे तिन्ही टिकणार आसत; पण त्याज्म प्रीती श्रेष्ठ आस.