¹ Entón eu volvinme e observei todas as opresións que se fan debaixo do sol; e velaí vin as bágoas dos oprimidos, sen ter quen os consolar; na man dos seus opresores estaba o poder, e para eles non había consolador. ² E dei parabéns aos mortos, aos que xa morreron, máis ca aos vivos. os que aínda viven. ³ Pero mellor que os dous, está o que nunca existiu, que nunca ollou as malas obras que se fan debaixo do sol. ⁴ E vin que todo o traballo, e toda destreza en obras que fai, esperta a envexa do home contra o seu próximo. Tamén isto é vaidade e correr tras do vento. ⁵ O necio crúzase de brazos e devora a súa propia carne. ⁶ Mellor é unha man chea de descanso que dúas cheas con traballo e correr tras do vento. ⁷ Entón eu volvín e ollei a vaidade debaixo do sol: ⁸ Había un home só, sen herdeiros, que non tiña fillo nin irmán, porén non había fin a todo o seu traballo. De certo, os seus ollos non se fartaban de riquezas, e nunca dixo para si: Para quen traballo eu e tiro o pracer da miña vida? Tamén isto é vaidade e traballo ruín. ⁹ Máis valen dous ca un só pois teñen mellor paga do seu traballo. ¹⁰ Porque se un cae érgueo o compañeiro; pero ai do que cae cando non haxa quen o erga! ¹¹ Ademais, se dous se deitan xuntos manteñen o calor, pero un só, como ha de quentarse? ¹² E se alguén pode prevalecer contra o que está só, dous han resisitilo; e cordón de tres fíos non racha de présa. ¹³ Mellor é o mozo pobre e sabio, ca o rei vello e insensato, que xa non sabe recibir consellos. ¹⁴ Porque saíu da prisión para reinar aínda que naceu pobre no seu reino. ¹⁵ Vin a todos os que viven debaixo do sol, apurarse a ir xunto do mozo sucesor que foca no seu lugar. ¹⁶ Non tiña fin a multitude de todos os que o seguían, e nin os que despois virán estarán contentos con el; pois tamén isto é vaidade e correr tras do vento.