¹ As moscas mortas fan feder o óleo do perfumista; un pouco de insensatez pesa máis que a sabedoría e o honor. ² O corazón do sabio guíao cara a dereita, e o corazón do necio, cara a esquerda. ³ E ata cando o necio anda polo camiño, fáltalle entendememto e di a todos que é un necio. ⁴ Se o espírito do gobernador é contra ti, non deixes o teu posto, porque a serenidade suaviza grandes ofensas. ⁵ Hai un mal que vin debaixo do sol, como un erro que procede do gobernante: ⁶ A necedade colocada en lugares altos, mentres os potentados sentan en lugares humildes. ⁷ Vin servos a cabalo e príncipes camiñando coma servos sobre a terra. ⁸ O que cava o burato cae nel, e o que racha o muro, unha serpe ha mordelo. ⁹ O que saca pedras máncase con elas, e o que racha leña, niso ten perigo. ¹⁰ Se o ferro está embotado e non se afiou o corte, entón hai que facer máis forza; o que ten proveito é empregar a sabedoría. ¹¹ Se a serpe morde antes de ser encantada, de nada serve o encantador. ¹² Da boca do sabio saen as palabras cheas de graza, porén os labios do necio lle causan a súa propia ruína. ¹³ O comezo das palabras da súa boca é insensatez e o final da fala loucra perversa. ¹⁴ O necio multiplica as palabras, pero ninguén sabe o que acontecerá, e quen lle fará saber o que ha acontecer despois del? ¹⁵ O traballo do necio agótao tanto que xa non sabe o camiño á cidade. ¹⁶ Ai de ti , terra cando o teu rei é mozo, e os teus príncipes fan festa de mañá! ¹⁷ Feliz es ti, terra, cando o teu rei é fillo dos nobres e os príncipes comen a tempo para fortalecerse e non para embebedar. ¹⁸ Por deixadez fúndese o teito, e por preguiza a casa ten goteiras. ¹⁹ A comida prepárase por pracer, e o viño alegra a vida e o diñeiro é a resposta para todo. ²⁰ Nin no teu pensamento digas mal contra do rei, nin na túa recámara maldigas ao rico, porque unha ave dos ceos levará o rumor, e un ser con ás revelará o asunto.