¹ Pero a fame agravaba na terra. ² E cando comeron todo o gran que trouxeran de Exipto, o seu pai díxolles: volvede alí e mercádenos máis comida." ³ E Xudá respondeulle: "aquel home foi claro adirvetíndonos: "non veredes o meu rostro se non está o voso irmán convosco." ⁴ Se mandas con nós ao noso irmán, iremos alí e mercarémosche comida, ⁵ pero se non o mandas, non iremos, pois aquel home díxonos: "non veredes o meu rostro se o voso irmán non está convosco." ⁶ E dixo Israel: "por que me fixestes semellante mal dicíndolle a ese home que tiñades outro irmán?" ⁷ Mais eles dixéronlle: "o home preguntounos por nós e pola nosa familia, dicindo: "voso pai aínda vive? Tedes outro irmán?" E nós respondemos ás súas preguntas. Como iamos saber nós que el diría: "traede a voso irmán?" ⁸ Xudá respondeulle ao seu pai Israel: "manda o rapaz comigo, e erguerémonos e iremos para que vivamos e non morramos, nin nós, nin ti, nin os nosos fillos. ⁹ Eu serei responsable del, da miña man o demandarás. Se non cho traio de volta e cho poño diante, sempre serei o culpable para ti. ¹⁰ Porque se non nos tivésemos atrasado, xa teriamos volto por dúas veces." ¹¹ Entón seu pai Israel díxolles: "se ten que ser así, facédeo, collede dos mellores productos da terra nas vosas bolsas, e levádelle a aquel home coma agasallo un pouco bálsamo e mel, resina aromática, mirra, noces e améndoas. ¹² E levade o dobre de diñeiro, e os cartos que foron devoltos nos vosos sacos, talvez foi un erro." ¹³ Levade tamén a voso irmán, erguédevos e volvede onda ese home, ¹⁴ e que o Deus todopoderoso vos conceda misericordia diante daquel home para que poña en liberdade ao voso outro irmán e a Benxamín. En canto a min, se hei de ser privado dos meus fillos, que así sexa!" ¹⁵ Entón os homes levando os obsequios e o dobre de cartos, xunto a Benxamín, erguéronse e foron a Exipto e presentáronse diante de Xosé. ¹⁶ Cando Xosé mirou a Benxamín con eles, díxolle ao mordomo da súa casa: "fai entrar estes homes na casa, mata un animal e prepárao, porque eles comerán xantarán comigo." ¹⁷ O mordomo fixo como lle dixo Xosé e levou os homes á casa de Xosé. ¹⁸ Os homes colleron medo ao verse levados á casa de Xosé e dixeron: "trouxéronnos aquí polo diñeiro que foi devolto nos nosos sacos a primeira vez, para ter pretexto contra nós, arrestarnos e tomarnos como escravos xunto cos nosos burros." ¹⁹ Entón acercáronse ao mordomo da casa de Xosé, e faláronlle ás portas da casa, dicindo: ²⁰ "Ai meu señor, en verdade nós viñemos a primeira vez para mercar alimentos, ²¹ pero sucedeu que cando chegamos á pousada e abrimos os nosos sacos, velaí estaban os cartos de cada un de nós, todo o noso diñeiro. Nós viñemos traelo de volta, ²² e tamén trouxemos máis cartos para mercar comida, pero non sabemos quen puxo o diñeiro nos nosos sacos." ²³ E o mordomo respondeu: "paz a vós, non temades. O voso Deus e o Deus do voso pai puxo ese tesouro nos vosos sacos. Eu recibín os vosos cartos." Entón o mordomo troúxolles a Simeón. ²⁴ Despois o mordomo levou os homes á casa de Xosé, e deulles auga, e lavaron os pés, e deulle comida aos seus burros. ²⁵ Entón prepararon o agasallo para a chegada de Xosé ao mediodía, xa que oíran que ían comer alí. ²⁶ Cando Xosé volveu á casa, trouxéronlle o obsequio que tiñan e prostráronse diante del en terra. ²⁷ Entón el preguntoulles como estaban, e dixo: "o voso pai está ben, o ancián do que me falastes? Aínda vive?" ²⁸ E eles dixeron: "o teu servo, o noso pai, está ben, aínda vive." E fixeron reverencia e inclináronse. ²⁹ E el alzou os seus ollos e mirou o seu irmán Benxamín, fillo da súa nai, e dixo: "este é o voso irmán máis novo do que me falastes?" E engadiu: "que a misericordia de Deus sexa contigo, meu fillo". ³¹ E apresurouse Xose a saír de alí, pois estaba profundamente conmovido a causa do seu irmán, e procurou onde chorar, e entrou na súa recámara e chorou alí. ³⁰ Despois lavou a cara e saíu, e conténdose, ordenou dicindo: "traede a comida!" ³² Pero servíronlles a comida por separado aos irmáns e aos exipcios que comían con Xosé, porque os exipcios non podían tomar alimentos cos hebreos, xa que facer isto era algo detestable para os exipcios. ³³ Os irmáns sentáronse diante del, o primoxénito de acordo aos seus dereitos de primoxenitura, e o máis novo conforme a súa menor idade. E estaban atónitos, mirándose os uns aos outros. ³⁴ Xosé mandou porcións da comida que el tiña diante, para eles, mais a porción de Benxamín era cinco veces maior cás porcións de todos eles. E beberon e emborracháronse con el.