ទំនុកពីសៀវភៅរបស់គ្រូចម្រៀង។ កំណាព្យរបស់កូនចៅលោកកូរេ។ 1 ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំប្រាថ្នាចង់បាន ព្រះអង្គ ដូចសត្វក្តាន់ប្រាថ្នារកទឹកហូរ។ 2 ទូលបង្គំស្រេកឃ្លានព្រះជាម្ចាស់ គឺព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានព្រះជន្មរស់ តើពេលណាទើបខ្ញុំអាចទៅជិត ដើម្បីថ្វាយបង្គំព្រះអង្គបាន? 3 ទឹកភ្នែកទូលបង្គំទាំងថ្ងៃទាំងយប់ គឺជាអាហារ ពេលសត្រូវ ទូលបង្គំពោលមកទូលបង្គំថា «តើព្រះរបស់ឯងនៅឯណា?» 4 ពេលព្រលឹងខ្ញុំគិត ខ្ញុំនឹកឃើញពីគ្រាដែលខ្ញុំ ទៅជាមួយមនុស្សមួយហ្វូង ហើយនាំមុខគេ ហែទៅកាន់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ មានសម្លេងអរសប្បាយ និងបទចម្រៀងសរសើរតម្កើង គឺមហាជនដែលប្រារព្ធពិធីបុណ្យ។ 5 ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ ហេតុអ្វីបានជាធ្លាក់ចុះ? ហេតុអ្វីបានជាកំសត់ក្នុងខ្លួនដូច្នេះ? ចូរសង្ឃឹមដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតខ្ញុំនឹងបានសរសើរព្រះអង្គតទៅទៀត ព្រះអង្គជាសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំ។ 6 ព្រលឹងទូលបង្គំខ្សោយនៅក្នុងខ្លួន ហេតុនេះហើយបានជាទូលបង្គំ នឹកឃើញព្រះអង្គនៅក្នុងស្រុក ក្បែរទន្លេយ័រដាន់ ភ្នំហ៊ើរម៉ូន និងភ្នំមីតសារ។ 7 ទីជម្រៅហៅរកទីជម្រៅ ដោយសន្ធឹកនៃទឹកដែលធ្លាក់ពីភ្នំ អស់ទាំងរលក និងអង្កាញ់នៃទឹករបស់ព្រះអង្គ បានហូរគ្របមកលើទូលបង្គំ។ 8 នៅពេលថ្ងៃ ព្រះអម្ចាស់សម្ដែង ព្រះហឫទ័យសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ ហើយនៅវេលាយប់ បទចម្រៀងរបស់ព្រះអង្គ នៅជាមួយទូលបង្គំ ជាពាក្យអធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់នៃជីវិតទូលបង្គំ។ 9 ខ្ញុំទូលដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែលជាថ្មដារបស់ខ្ញុំថា «ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គបំភ្លេចទូលបង្គំ? តើហេតុអ្វីបានជាទូលបង្គំត្រូវដើរទាំងទុក្ខព្រួយ ដោយព្រោះតែខ្មាំងសត្រូវ សង្កត់សង្កិនដូច្នេះ?» 10 ខ្មាំងសត្រូវចំអកឲ្យខ្ញុំ ប្រៀបដូចជាដាវ ចាក់ដោតនៅក្នុងឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំ ហើយគេចេះតែពោលមកខ្ញុំជានិច្ចថា «តើព្រះរបស់ឯងនៅឯណា?» 11 ឱព្រលឹងខ្ញុំអើយ ហេតុអ្វីបានជាស្រយុត? ហេតុអ្វីបានជាកំសត់នៅក្នុងខ្លួនដូច្នេះ? ចូរមានសង្ឃឹមក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតខ្ញុំនឹងបានសរសើរព្រះអង្គតទៅទៀត ព្រះអង្គជាព្រះសង្គ្រោះ និងជាព្រះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ។