अध्याय ८

कुष्टरोग्याला नीट कर 1 मग तो डोंगर उतरल्यावर लोकास्न घोळक त्यानेमाघ चालन्त. 2 आन ज्वा, एक कुष्टरोगी त्यासक वना आन त्याने पाया पडी त्याला आखणा, प्रभूजी तुम्ह्नी ईच्छा आसनी तर मला शुद्ध करवानी तुम्हू समर्थ आसत. 3 तव्हा त्यान पुढ हातकरी त्याला स्पर्श करणा आन आखणा, मान्ही इच्छा आस, शुद्ध व्ह. लगेच त्याना कुष्ट जायी तो चागला वहीना; 4 मग येशून त्याला आखणा ,जो हाय कोणाला आखू नको ; तर स्वताला याजकला दाखव ,आन त्यासाला खरा वाटवा म्हणी तुने शुद्धी ने करता ,मोशेला नेमेल अर्पण वाहा. 5 मग येशू कफर्णहुमला आल्यावर एक सेना अधिकारी त्यासक वना आन त्याला विनती करी आखणा. 6 प्रभुजी माना चाकर पक्षघातान खूप आजारी पडी घरम पडी रहीत. 7 त्यान त्याला आखणा, मय यी त्याला बरा करसूक. 8 तव्हा सेनाधिकाऱ्यान उत्तर दिना की, प्रभू तुम्हू मान्हे सपारखाली यावा अशी मानी योग्यता नाहा; पण शब्द मात्र बोला म्हणजे माना चाकर बरा व्हयी. 9 कारण मय पण ताबेदार माणूस आस आन माने हातखाली शिपाई आशी महे एकाला जा आखणा का तो जाय, दुसराला ये आखणा का तो येय, आन दासला आमुक कर आखणा का तो ता कर. 10 हाय ऐकी येशूला आश्चर्य वाटणा आन आपले माग येत रहेल लोकासला त्यान आखणा, मय तुम्हाला खरा आख, एवढा विश्वास मला ईस्रायेलम आढयेणा नाहा. 11 मय तुम्हाला आख की, पूर्वे दिशाकून आन पश्चिम दिशाकून 'भरपूर लोक ईत, आन स्वर्गणे राज्यामन अब्राहाम इसहाक आन याकोब यासने पंगतला बस्यीत; 12 पण राजान पोरह बाहेर अंधारम टाखयीत. तय रडणा आन दात खाना चालयी. 13 मग येशून सेना अधिकाऱ्याला आखणा जा, तुन्ह विश्वास ठिवलया प्रमाण तुला प्राप्त व्हवा, आन तेच घडीला तो चाकर बरा व्ह्यीना. 14 नतंर येशू पेत्राने घरम गेल्यावर त्यानी सासूस तापानं पडीत आस त्यान जोहेना. 15 तव्हा त्यान तिने हातला स्पर्श करणा आन तीना ताप निघी गया; आन ती उठी त्यानी सेवा करू लागणी. 16 मग संध्याकाळ झाल्या वर लोकास भूत लागनारासला त्यासक आन्या; तव्हा त्यान भूत शब्दानच घालवणा आन सगळे आजाऱ्यासला बरा करणा. 17 त्यान स्वत;आमना विकार ल्हीना आन आमना रोग वाहिना; आसा जा यशया स्न्देष्ट्याने द्वारे आखेल ता पूर्ण व्हवा म्हणी आसा व्ह्येना; 18 मग येशून आपले जवळ लोकासना मोठा घोळका जुई त्यासाला पलीक जावानी आज्ञा करणा; 19 तव्हा कोणीतरी एक शास्रीन यी त्याला आखणा, गुरुजी, जय कय आपुनी जासान तय मय आपले माघ येशूक; 20 येशून त्याला आखणा, खेकडीसला बीळ आन आकाश मधले पाखरासला कोठ आसत, पण मनुष्याने पोऱ्याला डोका टेकावानी ठिकाण नाहा; 21 मग त्याने शीष्यास्ने पैकी आणखी एक जन त्याला आखणा, प्रभुजी मला पहिल्यादा मान्हे आबासला पुरवाला जाऊ द्या. 22 येशून त्याला आखणा, तू मान्हे माग ये आन मरेलासला त्यास्ने मरेलासला पुरू दे; 23 मग तो होडीमन चढल्यावर त्यान्हः शिष्य त्याने माघ गयेत. 24 तव्हा ज्वा समुद्राम मोठा वादाळ सुटणा, ईतका का होडी लाटासकरी बुडवा लागणी; तो तर झोपेल अस्ताल. 25 तव्हा ते त्याने जवळ यी त्याला जाग करी आख्या, प्रभुजी वाचवा, आम्हू बुडणत. 26 त्यान त्यासाला आखणा. आहो अल्प्वीश्वासीस्वा तुम्हू बेहेत [घाबरत ]कजा ?मग त्यान उठी वाराला आन समुद्राला यासाला धमकवना आन सगळा निवांत व्ह्येना. 27 तव्हा ते मानसासला आश्चर्य वाटणा आन त्यास आख्या, हाय कोणते प्रकारणा माणूस आस, कारण वारा आन समुद्र याना ऐकत; 28 मग तो पलीक गदरेकरास्ने देशम गेल्यावर भूत लागेल दोघ जन कबरमहीन निघी येत रहीनल, तव्हा रस्ताम त्याला भेटनत; ते इतक आक्राळ विक्राळ आस्तलकी ते रस्तान कोनालायपण जाणा शक्य नस्ताल. 29 तव्हा ज्वा, त्यास ओरडी आख्या, हे देवने पोऱ्या, 'तू मधी कजा पडस? नेमेल वेळने आधीच तू आम्हाला पीडावानी हुती ईतका का? 30 तय त्यास्प्हीन लाब अंतर वर डूकरासना मोठा कळप चरत रहीनाल. 31 मग ते भूत त्याला विनती करवा लागणत की, तू जर आंम्हाला काढत आसनास तर ते डूकरास्ने कळप म पाठवी दे. 32 त्यान त्यासाला आखणा, जा मग ते निघी डूकरासम सिरनत; आन ज्वा, तो कळप ना कळप पळत जाई समुद्राने कडावरीन पडी पाणीमन बुडी मरणा. 33 मग चारणार पळंनत आन त्यास नगरम जाई भूत लागेल गोष्टी पहीन सगळा वर्तमान जाहीर करया. 34 तव्हा ज्वा, सगळा नगर येशूला भेट्वानी निघन्त आन त्याला जुई, त्यास आपले ह्द्दीने बाहेर जावानी त्याला विनती करया.