¹ Dixen eu no meu corazón: Ven agora, probareite co pracer: Divírtete! E velaí isto tamén era vaidade. ² Dixen do riso: É tolo!, e do pracer: Para que serve? ³ Busquei no meu corazón regalarlle ao meu corpo viño, mentres o meu corazón me guiaba con sabedoría, de como agarrar a insensatez, ata que puidese ver que hai de bo no que as persoas fan nos contados días da súa vida debaixo do ceo. ⁴ Fixen obras grandes, edifiquei casas para min, plantei para min viñas; ⁵ fixen para min xardíns e hortos e plantei neles toda clase de árbores frutais; ⁶ fixen para min estanques de augas para regar o bosque con árbores que agromaban. ⁷ Merquei servos e servas, e tiven servos nacidos na casa. ⁸ Tiven tamén gando, vacas e ovellas, máis que todos os que me precederon en Xerusalém. Xuntei para min prata e ouro e o tesouro dos reis e das provincias. Rodeeime de cantores e cantoras, para gozar dos praceres dos homes. ⁹ Engrandecinme e superei a todos os que foron antes ca min en Xerusalém; a máis disto conservei comigo a sabedoría. ¹⁰ E de todo canto os meus ollos desexaban, nada lles neguei, nin privei o meu corazón de ningún pracer, porque o meu corazón se gozaba de todo o meu traballo, e esta foi a recompensa de todo o meu labor. ¹¹ Logo considerei todas as obras que as miñas mans fixeran e o traballo que levei para facelas, e velaí todo era vaidade e correr tras do vento, e sen proveito debaixo do sol. ¹² Eu volvín, pois, considerar a sabedoría, a loucura e a insensatez, porque que poderá engadir quen veña despois do rei senón o que xa foi feito? ¹³ E eu vin que a sabedoría avantaxa a insensatez, como a luz ás tebras. ¹⁴ O sabio ten ollos na cabeza, mais o necio anda en tebras. Pero eu sei tamén que os dous teñen a mesma sorte. ¹⁵ Entón dixen no meu corazón: Como a sorte do necio, a miña ha de ser. Para que, pois, me aproveita ter sido tan sabio? E dixen para min: Tamén iso é vaidade. ¹⁶ Porque non haberá memoria que dure do necio nin do sabio, pois todo será esquecido nos vindeiros tempos. Así como morre o necio, morre o sabio. ¹⁷ E aborrecín a vida, porque a obra que se fai debaixo do sol me era penosa, pois todo é vaidade e correr tras do vento. ¹⁸ Así mesmo aborrecín todo o froito do meu traballo que fixera debaixo do sol, e que terei que deixar a alguén que veña despois de min. ¹⁹ E quen sabe se será sabio ou necio? Porén el terá dominio sobre todo o froito do meu traballo no que me ocupei obrando con sabedoría debaixo do sol. ²⁰ Por tanto, perdín moito a esperanza polo froito do meu traballo, polo que me afanara debaixo do sol. ²¹ Cando hai un home que traballou con sabedoría, con coñecemento e con destreza e ten que deixar a súa facenda ao que non traballou nela, isto tamén é vaidade e un grande mal! ²² Pois que recibe o home de todo o seu traballo e do esforzo do seu corazón con que se afana debaixo do sol? ²³ Porque durante todos os seus días, a súa tarefa é dolorosa e penosa; e nin pola noite descansa o seu corazón, tamén isto é vaidade ²⁴ Nada hai mellor para alguén que coma e beba e que a súa alma vexa o bo que é o seu traballo. Isto tamén vin que é da man de Deus. ²⁵ Porque quen comerá e se alegrará sen El? ²⁶ Porque aquel que agrada a Deus, El deulle sabedoría, coñecemento e gozo; mais ao pecador deulle a tarefa de recoller e amontoar para darllo ao que agrada a Deus. Isto tamén é vaidade e correr tras do vento.