Queixa de Xonás e resposta do Señor. ¹ Pero isto disgustou moito a Xonás en gran maneira, e enfadouse. ² E orou a IAHVEH e dixo: Ah IAHVEH! Non era isto o que dixen cando aínda estaba na terra? Por iso me apresurei a fuxir a Tarsis, porque eu sabía que ti eres un Señor clemente e compasivo, lento para a ira e rico en misericordia, e que te arrepintes do mal con que ameazas. ³ E agora, IAHVEH, prégoche que me quites a vida, porque mellor me é a morte que a vida. ⁴ E IAHVEH dixo: Tes acaso razón para enoxarte? ⁵ Entón Xonás saiu da cidade e sentouse no leste da mesma. Alí fixo un pendello e sentou debaixo del á sombra, ata que viu o que pasaba na cidade. ⁶ E fixo IAHVEH que unha planta crecera sobre Xonás para que fixera sombra sobre a súa cabeza e o librara do malestar. E Xonás foi moi feliz pola planta. ⁷ Pero o Señor dispuxo que un verme atacase a planta ao amencer do día seguinte, e secou. ⁸ E aconteceu que cando saliu o sol, O Señor ordenou un sofocante vento do leste, e o sol feriulle a cabeza e él desfallecía, e desexaba con toda a súa alma morrer, dicindo: mellor me é a morte que a vida. ⁹ Entón o Señor díxolle a Xonás: tes motivos para enoxarte por mor dunha planta? E el respondeu: Teño motivos para enoxarme ata a morte. ¹⁰ E dixo IAHVEH: Ti te apiadas da planta pola que non traballaches nin fixeches crecer, que naceu nunha noite e nunha noite morreu, ¹¹ E non debería ter eu piedade de Nínive, a gran cidade, na que hai mais de cento vinte mil persoas que non saben distinguir entre a súa dereita e a súa esquerda, e tamén moitos animais?