1

¹ บรรดาสุภาษิตของซาโลมอน ผู้เป็นโอรสของดาวิดกษัตริย์แห่งอิสราเอล ² สุภาษิตเหล่านี้เพื่อสอนให้รู้จักปัญญาและการสั่งสอน เพื่อสอนบรรดาถ้อยคำแห่งความเข้าใจ ³ เพื่อให้เจ้าได้รับการสั่งสอนเพื่อที่จะดำรงชีวิตโดยกระทำในสิ่งที่ชอบธรรม ยุติธรรมและเที่ยงธรรม

⁴ สุภาษิตเหล่านี้ให้ปัญญาแก่คนรู้น้อย และให้ความรู้และความเฉลียวฉลาดแก่บรรดาคนหนุ่ม ⁵ จงให้คนทั้งหลายที่มีปัญญาได้ฟังและเพิ่มพูนการเรียนรู้ของพวกเขา และคนที่มีความเข้าใจจะได้การชี้แนะ ⁶ เพื่อให้เข้าใจสุภาษิตทั้งหลาย และคำอุปมาต่างๆ ทั้งถ้อยคำทั้งหลายของเหล่าคนมีปัญญาและปริศนาทั้งหลายของพวกเขา

⁷ ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นจุดเริ่มต้นของความรู้ คนโง่ทั้งหลายย่อมดูหมิ่นปัญญาและการสั่งสอน ⁸ บุตรชายของเราเอ๋ย จงฟังคำสั่งสอนของบิดาของเจ้า และอย่าทิ้งคำสอนของมารดาของเจ้า ⁹ พวกเขาจะเป็นมงคลที่สง่างามสำหรับศีรษะของเจ้า และเป็นสร้อยรอบคอของเจ้า

¹⁰ บุตรชายของเราเอ๋ย ถ้าคนบาปพยายามชักจูงเจ้าให้ทำบาปของเขา จงปฏิเสธที่จะติดตามพวกเขา ¹¹ ถ้าพวกเขาพูดว่า “มากับเราเถิด ให้เราหมอบคอยเพื่อทำการฆาตกรรม ให้เราซุ่มและทำร้ายประชาชนผู้บริสุทธิ์โดยไม่มีเหตุผล ¹² ให้เรากลืนพวกเขาทั้งเป็น อย่างแดนคนตายกลืนเขาเหล่านั้นที่ยังมีสุขภาพดี และทำให้เขาเหมือนกับคนเหล่านั้นที่ตกลงในหลุมมรณา

¹³ เราจะพบของล้ำค่าทุกอย่าง เราจะบรรจุบ้านของเราให้เต็มด้วยของที่เราขโมยมาจากผู้อื่น ¹⁴ จงทอดสลากกับพวกเรา เราทุกคนจะมีเงินถุงเดียวกัน” ¹⁵ บุตรชายของเราเอ๋ย อย่าเดินในทางนั้นกับพวกเขา จงอย่าให้เท้าของเจ้าแตะต้องวิถีทางของพวกเขา

¹⁶ เท้าของพวกเขาวิ่งไปหาความชั่วร้าย และพวกเขารีบเร่งไปทำให้โลหิตตก ¹⁷ เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะขึงตาข่ายดักนกในขณะที่นกกำลังมองดูอยู่ ¹⁸ คนเหล่านี้หมอบเพื่อฆ่าตนเอง พวกเขาวางกับดักตัวเอง

¹⁹ ดังนั้นทางของทุกคนที่แสวงหาความร่ำรวยโดยวิธีไม่ยุติธรรม ได้มาโดยไม่ชอบธรรม ย่อมคร่าเอาชีวิตของคนที่ครอบครองมัน ²⁰ ปัญญาได้ร้องเรียกด้วยเสียงดังที่ถนน เธอได้ยกเสียงของเธอในสถานที่โล่งแจ้ง ²¹ เธอร้องเสียงดังที่หัวถนนที่มีเสียงอึกทึก เธอพูดที่ทางเข้าประตูเมืองว่า

²² “ เจ้าคนรู้น้อยเอ๋ย พวกเจ้าจะรักความรู้น้อยไปอีกนานเท่าใด? เจ้าคนที่ชอบเยาะเย้ย เจ้าจะพอใจในการเยาะเย้ยอีกนานเท่าใด? เจ้าพวกคนโง่จะเกลียดความรู้ไปอีกนานเท่าใด? ²³ จงหันมาสนใจคำตักเตือนของข้า ข้าจะเทความคิดของข้าให้เจ้าทั้งหลาย ข้าจะให้ถ้อยคำของข้าแจ้งแก่พวกเจ้า ²⁴ เพราะข้าได้เรียกแล้ว แต่พวกเจ้าปฏิเสธที่จะฟัง ข้าได้ยื่นมือออก แต่ไม่มีใครใส่ใจเลย

²⁵ แต่พวกเจ้าได้เพิกเฉยคำแนะนำทุกอย่างของข้า และไม่สนใจคำตักเตือนของข้าเลย ²⁶ ข้าจะหัวเราะเยาะความหายนะของพวกเจ้า ข้าจะเยาะเย้ยพวกเจ้าเมื่อความกลัวมาถึงพวกเจ้า ²⁷ เมื่อความกลัวของพวกเจ้ามากระทบพวกเจ้าอย่างพายุร้าย และความหายนะได้กวาดเหนือพวกเจ้าอย่างพายุหมุน เมื่อความทุกข์และความระทมใจมาเหนือพวกเจ้า

²⁸ แล้วพวกเขาจะร้องเรียกข้า และข้าจะไม่ตอบ พวกเขาจะแสวงหาข้า แต่จะไม่พบข้า ²⁹ เพราะว่าพวกเขาเกลียดความรู้ และไม่เลือกเอาความยำเกรงพระยาห์เวห์ ³⁰ พวกเขาไม่ยอมรับคำแนะนำของข้าเลย และพวกเขาดูหมิ่นคำตักเตือนทุกอย่างของข้า

³¹ พวกเขาจะกินผลแห่งทางของพวกเขา และพวกเขาจะอิ่มด้วยผลของความคิดเห็นของพวกเขาเอง ³² เพราะการที่คนรู้น้อยได้ถูกฆ่าเมื่อพวกเขาหันเหไป และการที่คนโง่หลงเพลิดเพลินก็ทำลายตนเอง ³³ แต่ใครก็ตามที่ฟังข้า จะอยู่อย่างปลอดภัย และอยู่อย่างสงบสุข ไม่กลัวสิ่งร้ายใดๆ ”