ជំពូក ១

1 ព្រះ‌អម្ចាស់​មាន​ព្រះ‌បន្ទូល​មក​កាន់​លោកយ៉ូណាស ជា​កូនរបស់​អ័មីថាយ​ថា៖​​​​​ 2 ចូរងើបឡើងហើយចេញទៅ​នីនីវេ ជា​ទី​ក្រុង​ធំ ហើយ​ប្រកាស​ទាស់​នឹង​ក្រុង​នោះ ព្រោះ​អំពើ​អាក្រក់​របស់​គេ​បាន​ល្បីរន្ទឺ នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ហើយ។ 3 ប៉ុន្តែ លោក​យ៉ូណាស​ក្រោក​ឡើង រត់ចេញពី​ព្រះ‌ភក្ត្រ​នៃ​ព្រះ‌អម្ចាស់ទៅ​ឯ​ក្រុង​តើស៊ីស​វិញ។ ​លោក​ចុះ​ទៅ​ដល់​ក្រុង​យ៉ុប‌ប៉េ បាន​ជួប​នឹង​សំពៅ​មួយ ដែល​កំពុងរៀប​ចេញ​ទៅ​ក្រុង​តើស៊ីស។ លោក​ក៏បង់​ថ្លៃ​ធ្វើដំណើរ ហើយក៏​ចុះ​សំពៅ​នោះ​ទៅ​ឯក្រុង​តើស៊ីស​ជា‌មួយ​គេ ដើម្បី​គេចចេញ​ពី​ព្រះ‌ភក្ត្រ​របស់ព្រះអម្ចាស់។ 4 ប៉ុន្តែ ព្រះ‌អម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ខ្យល់​យ៉ាង​ខ្លាំង បក់​មក​លើ​សមុទ្រ បង្កើត​ជា​​ព្យុះ​យ៉ាង​ធំ​នៅលើ​សមុទ្រ។ បណ្ដាល​ឲ្យ​សំពៅ​ស្ទើរ​តែ​បែក​បាក់។​​ 5 ឯ​ពួក​​អ្នកសំពៅ​ក៏​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាងខ្លាំង ម្នាក់ៗ​បាន​ស្រែកបន់​ព្រះ​របស់គេរៀងៗ​ខ្លួន។ ពួកគេបានបោះ​ទំនិញ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​នៅ​ក្នុង​សំពៅ​ចោល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ដើម្បី​ឲ្យ​សំពៅ​ស្រាល។ ឯ​លោក​យ៉ូណាស​បាន​ចុះ​ទៅ​ដេក​លក់​នៅ​ខាង​ក្នុង​សំពៅ។ 6 ដូច្នេះ នាយ​សំពៅ​ក៏​មក​សួរ​លោក​ថា៖ «អ្នក​ទ្រមក់​អើយ អ្នក​ធ្វើ​អី​ដូច្នេះ? ក្រោក​ឡើង ចូរទូល‌អង្វរ​ដល់​ព្រះ​របស់​អ្នក​ទៅ ក្រែង​លោព្រះ‌របស់អ្នក​នឹក​ចាំ​ពី​យើង ដើម្បី​មិន​ឲ្យ​យើង​ត្រូវ​វិនាស»។​ 7 ពួក​អ្នក​សំពៅ​និយាយ​គ្នា​ថា៖ «មក​! ចូរ​យើង​ចាប់​ឆ្នោត ដើម្បី​ឲ្យ​ដឹង​ថា ការ​អាក្រក់​កើតឡើង​ដល់​យើង​នេះ ដោយ​ព្រោះ​អ្នក​ណា»។ ដូច្នេះ ពួកគេ​ក៏​បាន​ចាប់​ឆ្នោត ហើយ​ឆ្នោត​នោះក៏ត្រូវ​លើ​លោកយ៉ូណាស។ 8 ហើយពួកគេ​សួរ​លោកយ៉ូណាស​ថា៖ «ចូរ​ប្រាប់​យើង តើ​អ្នក​ណា​បាន​នាំ​​ការ​អាក្រក់​នេះ​មក​លើ​យើង។ តើ​លោកមានមុខរបរ​អី្វ? ហើយលោកមក​ពី​ណា? តើ​លោក​នៅ​ស្រុក​ណា? ហើយ​លោកជា​ជាតិសាសន៍​អី្វ?» 9 លោក​យ៉ូណាសប្រាប់​គេ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ជា​ជនជាតិហេព្រើរ ហើយ​ខ្ញុំ​កោត​ខ្លាច​ព្រះ‌អម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន‌សួគ៌ ដែល​បាន​បង្កើត​សមុទ្រ និង​ដី​គោក។» 10 ហើយពួកអ្នកសំពៅ​កាន់តែភ័យខ្លាច​ក៏​សួរ​លោកយ៉ូណាស​ថា៖ «តើ​លោក​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដូច្នេះ?» ដ្បិត​ពួកគេបាន​ដឹងថា លោក​បានកំពុង​រត់​គេច​ពី​ព្រះ‌ភក្ត្រ​របស់ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយសារតែ​លោក​បាន​ប្រាប់​ពួកគេ។ 11 បន្ទាប់មកពួកគេ​សួរ​លោកយ៉ូណាស​ថា៖ « តើ​ត្រូវ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ដល់​អ្នក ដើម្បី​ឲ្យ​សមុទ្របាន​ស្ងប់​ឡើង​វិញ?» ដ្បិត​សមុទ្រ​ចេះ​តែ​កម្រើក​រឹត​តែ​ខ្លាំង​ឡើង។ 12 លោកយ៉ូណាស​ប្រាប់​ពួកគេ​ថា៖ «សូមលើកបោះ​ខ្ញុំចូល​ក្នុង​សមុទ្រ​ចុះ។ នោះ​សមុទ្រ​នឹង​ស្ងប់​ទៅ​វិញ​ហើយ ដ្បិត​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ដោយ​ព្រោះ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ ខ្យល់​ព្យុះ​យ៉ាង​ខ្លាំង​នេះ​កើត​ឡើង​ដល់ពួកអ្នក​»។ 13 ទោះ​ជា​ពួកគេ​ព្យាយាម​ចែវ​​​ត្រឡប់​ ដើម្បីឲ្យពួកគេទៅ​ច្រាំង​វិញ ប៉ុន្តែទៅ​មិន​បាន​សោះ ដ្បិត​សមុទ្រ​ចេះ​តែ​បក់​បោក​មក​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ។ 14 ពេលនោះ ពួកគេ​ក៏ទូលអង្វរដល់​ព្រះអម្ចាស់ថា៖ «ឱ​ព្រះ‌អម្ចាស់អើយ យើង​ខ្ញុំ​សូម​អង្វរ​ព្រះ‌អង្គ សូម​កុំ​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​​ត្រូវ​វិនាសឡើយ ដោយ​ព្រោះ​ជីវិត​បុរស​នេះ​ឡើយ ហើយកុំ​ទម្លាក់​ទោសរបស់គាត់ មក​លើ​យើង​ខ្ញុំ​រាល់​គ្នា​ដែរ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះ‌អង្គ​បាន​សម្រេច​តាម​ដែល​ព្រះ‌អង្គ​គាប់​ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ»។​ 15 ហើយពួកគេ​ក៏​ចាប់​លោក​យ៉ូណាស បោះចូល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ រួច​សមុទ្រ​ក៏​ស្ងប់​ទៅ។ 16 ពួកគេទាំង​នោះ​កោត​ខ្លាច​ព្រះ‌អម្ចាស់​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ហើយ​ពួកគេក៏​ថ្វាយ​យញ្ញ‌បូជា​ដល់​ព្រះ‌អម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​បន់​ស្រន់​ផង។ 17 ព្រះ‌អម្ចាស់ក៏បានធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ត្រី​មួយ​យ៉ាង​ធំ​ដើម្បី​លេប​លោកយ៉ូណាស ហើយ​លោកយ៉ូណាស​បាន​នៅ​ក្នុង​ពោះ​ត្រី​នោះ​អស់​បី​ថ្ងៃ​បី​យប់។