¹ Cando se decidiu que deberiamos embarcamos para Italia, foron entregados Pablo e algúns outros presos a un centurión da compañía Augusta chamado Xulio. ² E embarcamos nunha nave adramitena que estaba para zarpar cara as rexións da costa de Asia, fixémonos ao mar acompañados por Aristarco, un macedonio de tesalónica. ³ Ao día seguinte chegamos a Sidón. Xulio tratou a Pablo con benignidade permitíndolle ir aos seus amigos e ser atendido por eles. ⁴ De alí partimos e navegamos ao abrigo da illa de Chipre porque os ventos eran contrarios. ⁵ E despois de navegar atravesando o mar fronte as costas de Cilicia e de Panfilia, chegamos a Mira de Licia. ⁶ Alí o centurión atopou unha nave alexandrina que ía para Italia e embarcounos nela. ⁷ E despois de navegar lentamente por moitos días, e de chegar con dificultade fronte a Gnido, pois o vento non nos permitiu avanzar máis, navegamos ao abrigo de Creta, fronte a Salmón ⁸ e costeándoa con dificultade, chegamos a un lugar chamado Bos Portos, cerca do que estaba a cidade de Lasea. ⁹ Cando xa pasara moito tempo e a navegación se volvera perigosa, pois atao Xaxún xa pasara, Pablo aconsellábaos ¹⁰ dicíndolles: Amigos, estou vendo que de seguro esta viaxe vai ser con prexuizo e graves pérdidas, non só do cargamento e a nave, senón tamén das nosas vidas. ¹¹ Pero o centurión confiou máis no dito polo piloto e o capitán do barco que polo que Pablo dicía. ¹² E como o porto non era axeitado para ivernar, a maioría tomou a decisión de facerse ao mar dende alí, por se lles era posible arribar en Fenice, un porto de Creta que mira cara ao nordeste e ao sudeste, e pasar o inverno alí. ¹³ Cando comezou a soprar un moderado vento do sur, crendo que lograran o seu propósito, levaron anclas e navegaban costeando Creta. ¹⁴ Pero non moito despois, dende terra comezou a soprar un vento furacanado que se chama Euroclidón ¹⁵ e sendo azotada a nave, e non podendo facer fronte ao vento abandonámonos a el e deixámonos levar á deriva. ¹⁶ Navegando ao abrigo dunha pequena illa chamada Clauda, con moita dificultade poidemos suxeitar o esquife. ¹⁷ Despois que o alzaron, usaron amarras para cinguir a nave; e temendo encallar nos bancos de Sirte, botaron a áncora flotante e abandonáronse á deriva. ¹⁸ Ao día seguinte, namentres eramos axitados furiosamente pola tormenta, comenzaron a botar a carga. ¹⁹ E ao terceiro día, coas súas propias mans, botaron ao mar os aparellos da nave. ²⁰ Como nin o sol nin as estrelas apareceron por moitos días, e unha tempestade non pequena abatíase sobre nós, dende entón fomos abandoando toda esperanza de salvarnos. ²¹ Cando pasaran moitos días sen comer, Pablo púxose en pé en medio deles e dixo: Amigos, se me fixerades caso e non zarpasemos de Creta, aforrabamos este perxuizo e perda. ²² Pero agora vos aconsello que teñades bo ánimo, porque non haberá perda de vida entre vós, senón só o barco. ²³ Porque esta noite estivo na miña presenza un anxo do Deus de quen son e a quen sirvo, ²⁴ dicindo: "Non temas, Pablo, has comparecer ante o César, e Deus concedeuche todos os que navegan contigo". ²⁵ Polo tanto, tede bo ánimo amigos, porque eu confío en Deus que será exactamente coma se me dixo. ²⁶ Pero temos que encallar en certa illa. ²⁷ E chegada a décima cuarta noite, namentres eramos levados á deriva no mar Adriático, a iso da medianoite os mariñeiros ventaban que se estaban acercando á terra. ²⁸ Botaron a sonda e acharon que había vinte brazas, pero un pouco máis adiante volveron a botar a sonda e acharon quince brazas de profundidade. ²⁹ E temendo que nalgún lugar foramos dar contra as rochas, botaron catro áncoras pola popa e ansiaban que amencera. ³⁰ Como os mariñeiros trataban de escapar da nave e baixaran o esquife ao mar, baixo o pretexto de que ían botar as áncoras dende a proa, ³¹ Pablo dixo ao centurión e aos soldados: Se estos non permanecen na nave, vós non poderedes salvarvos. ³² Entón os soldados cortaron as amarras do esquife e deixaron que se perdera. ³³ E ata que estaba a piques de amencer, Pablo aconsellaba a todos que tomaran algún alimento, dicindo: Hai xa catorce días que, velando contínuamente estades en xaxún, sen tomar alimento ningún. ³⁴ Por iso aconséllovos que tomedes alimento, porque isto é preciso para a vosa supervivencia, pois nin un só cabelo da cabeza de ningún de vós perecerá. ³⁵ Unha vez dito isto, tomou o pan e deu grazas a Deus en presenza de todos, e partíndoo comenzou a comer. ³⁶ Entón todos, tendo xa bo ánimo, tomaron tamén alimento. ³⁷ En total eramos na nave duascentas setenta e seis persoas. ³⁸ Unha vez cheos, alixeiraron a nave botando o trigo ao mar. ³⁹ Cando se fixo de día, non recoñecían a terra, pero podían distinguir unha enseada que tiña praia e decidiron lanzar a nave cara a ela, se lles era posible. ⁴⁰ E cortando as áncoras, deixáronas no mar, afrouxando ao mesmo tempo as amarras dos timóns e izando a vela de proa ao vento, dirixíronse cara a praia. ⁴¹ Pero batendo contra unha rocha onde se atopan dúas correntes encallaron a nave, a proa clavouse e quedou inmóbil, pero a proa rachaba pola forza das ondas. ⁴² E o plan dos soldados era matar aos presos, para que ningún escapara a nado, ⁴³ pero o centurión, querendo salvar a Pablo, impediu o seu propósito, e ordenou que os que poidesen nadar se lanzaran pola borda e chegaran a terra, ⁴⁴ e os demais seguiran, algúns en tablóns, e outros en diferentes obxectos da nave. E sucedeu que todos chegaron salvos á terra.