¹ Cinco días máis tarde, o sumo sacerdote Ananías descendeu con algúns anciáns e con un abogado chamado Tértulo e presentaron ao gobernador os seus cargos contra Pablo. ² Despois que chamaron a Pablo, Tértulo comezou a acusalo dicindo ao gobernador: Xa que por ti obtivemos moita paz e que pola túa providencia estanse levando a cabo reformas en favor desta nación, ³ nós por tódolos medios e en todas partes, recoñecemos isto con profunda gratitude, excelentísimo Félix. ⁴ Pero para non amolarte máis, suplico que coa túa bondade, nos concedas unha breve audiencia. ⁵ Pois descubrimos que este home é verdadeiramente unha praga e que provoca disensións entre tódolos xudeos polo mundo enteiro, e é lider da herexía dos nararenos. ⁶ Mesmo tratou de profanar o templo, entón arrestámolo e quixemos xulgalo conforme á nosa lei. ⁷ Pero intervindo o comandante Lisias, con gran violencia quitounolo das mans, ⁸ mandando aos seus acusadores que viñeran canda ti. Se ti mesmo o interrogas sobre todo o que dixo, poderás conformar as cousas das que o acusamos. ⁹ Os xudeos uníronse tamén á acusación asegurando que así era todo. ¹⁰ Despois que o gobernador lle fixo un aceno para que falara, Pablo respondeu: Sabendo que por moitos anos ti foches xuiz desta nación, con gusto presento a miña defensa, ¹¹ posto que ti podes comprobar o feito de que non hai máis de doce días que subín a Xerusalén a adorar. ¹² E nin no templo, nin nas sinagogas, nin na cidade me atoparon discutindo con ninguén nin facendo motíns. ¹³ Nin tampouco poden probarte do que agora me acusan. ¹⁴ Pero isto admito ante ti, que segundo o Camiño que eles chaman herexía, eu sirvo ao Deus dos nosos pais, crendo todo o que é conforme á lei e que está escrito nos profetas; ¹⁵ tendo a mesma esperanza en Deus que estos tamén agardan, de que certamente haberá unha resurrección tanto dos xustos coma dos impíos. ¹⁶ Por isto, eu tamén me esforzo por conservar sempre unha conciencia irreprensible diante de Deus e diante dos homes. ¹⁷ E, despois de varios anos, vin para traer esmolas á miña nación e presentar ofrendas; ¹⁸ facendo isto me atopaba no templo, despois de purificarme, non con multitude nin con barullos. ¹⁹ Pero estaban alí certos xudeos de Asia e que deberían presentarse aquí ante ti e acusarme se tivesen algo contra mi ²⁰ Ou se non, que estos mesmos digan que delito atoparon cando comparecín ante o concilio, ²¹ a non ser por esta soa declaración que fixen en alta voz namentres estaba entre eles: "Pola resurrección dos mortos son xulgado hoxe ante vós". ²² Entón, Félix, coñecendo con maior exactitude as cousas acerca do Camiño, pospuso o faio dicindo: Cando veña o comandante Lisias decidirei o voso caso. ²³ E deu ordes ao centurión de que gardara a Pablo baixo custodia, pero con algunha medida de liberdade e que non impedise a ningún dos seus amigos que o servise. ²⁴ Pero poucos días máis tarde, chegou Félix con Drusila, a súa muller que era xudea, e mandou traer a Pablo e oiuno falar sobre a fe en Cristo Xesús. ²⁵ E ao disertar Pablo sobre a xustiza, o dominio propio e o xuizo vindeiro, Felix atemorizado dixo: Vaite agora, pero cando teña tempo mandareite chamar. ²⁶ Ao mesmo tempo tiña esperanza de que Pablo lle dera cartos, por iso acostumaba chamalo con frecuencia e conversar con el. ²⁷ Pero discorridos dous anos, Porcio Festo chegou como sucesor de Félix, e desexando facer un favor aos xudeos, Felix deixou preso a Pablo.