जेव्हा शास्ते राज्य असे तेव्हा ती घडली.
यहूदातील प्रदेशात दुष्काळ पडल्यामुळे तो तेथून गेला
नामीला विधवा करून, तो मरण पावला
नामीजवळ दोन सूना सोडून ते मरण पावले.
यहूदाच्या लोकांना परमेश्वराने अन्न दिले आहे हे तिने ऐकले.
तिची इच्छा होती की त्यांनी आपल्या आईच्या घरी परत जावे
तिची इच्छा होती की त्यांनी इतर पतींना शोधावे
तीला वाटत होते की परमेश्वर तीच्या विरुध्द आहे
ती म्हणाली, “तुम्ही ज्या ठिकाणी जाल तेथे मी येईल, ज्या ठिकाणी तुम्ही राहसाल तेथे मी राहीन. तुमचे लोक ते माझे लोक, आणि तुमचा देव तो माझा देव. जेथे तुम्ही मराल तेथे मी मरेल, आणि तेथेच मला पुरतील. मृत्युऐवजी तुमचा आणि माझा कशानेही वियोग झाला तर परमेश्वर माझे त्यानुसार करो, किंबहुना अधिक करो.
ती म्हणाली की ती नामीबरोबर त्या मरेपर्यंत राहील
ती बेथलेहेमात परतली
“मारा” म्हणा असे ती म्हणाली,(ज्याचा अर्थ आहे क्लेशमय), कारण तीला वाटते की परमेश्वर तिला क्लेश दिला आहे.
तो समय सातूच्या कापणीच्या सुरूवातीचा होता.