¹ Que todos nos consideren deste xeito: como servidores de Cristo e administradores dos misterios de Deus. ² Agora ben, ademais requírese dos administradores que cada un sexa confiable. ³ En canto a min, é de pouca importancia que eu sexa xulgado por vós ou por tribunal humano; de feito nin eu son quen de xulgarme a min mesmo. ⁴ Porque aínda que a miña conciencia non me acusa de nada; non por iso son xustificado, pois é o Señor quen me xulga. ⁵ Polo tanto, non xulguedes antes de tempo, senón agardade ata que o Señor veña, quen sacará á luz as cousas ocultas nas tebras e tamén porá de manifesto as intencións dos corazóns; e entón cada un recibirá a súa loanza de parte de Deus. ⁶ Pero estas cousas, irmáns, apliqueinas en sentido figurado a min mesmo e a Apolos, por amor a vós, para que co noso exemplo aprendades a non sobrepasar o que está escrito, e así ningún de vós se volva arrogante a favor dun na contra doutro. ⁷ Pois, quen te distingue? Que tes que non recibiches? E se o recibiches, porque te enches como se non o tiveras recibido? ⁸ Xa estades fartos, xa vos fixestes ricos, xa chegastes a reinar sen nós, e ogallá chegásedes reinar, para que nós reinásemos tamén con vós. ⁹ Porque penso que Deus exhibiunos a nós, os apóstolos, en derradeiro lugar, coma a sentenciados a morte; pois chegamos a ser espectáculo para o mundo, os anxos e as persoas. ¹⁰ Nós somos necios por amor de Cristo, mais vós sodes prudentes en Cristo; nós somos febles, mais vós, fortes; vós sodes distinguidos, mais nós, sen honra. ¹¹ Ata este momento pasamos fame e sede, andamos mal vestidos, somos maltratados e non temos onde vivir; ¹² Esgotámonos traballando coas nosas propias mans; sendo ofendidos, bendecimos; sendo perseguidos, aguantamos; ¹³ sendo difamados, consolamos; ata agora, non somos máis que a escoria do mundo, o desperdicio de todos. ¹⁴ Non vos escribo isto para causarvos vergoña, senón para chamarvos a atención como aos meus fillos amados. ¹⁵ Porque aínda que teñades dez mil de aios en Cristo, non tendes moitos pais; pois eu vos enxendrei en Cristo Xesús por medio do evanxeo. ¹⁶ Polo tanto, rógovos, que me sigades imitando. ¹⁷ Por mor disto mandeivos a Timoteo, que é meu fillo amado e fiel no Señor, quen vos fará lembrar os meus camiños en Cristo, tal como ensino en todas partes, en cada igrexa. ¹⁸ Mais algúns de vós tornastes arrogantes, coma se eu non fose volver a vós. ¹⁹ Pero irei a vós axiña, cando o Señor queira, e coñecerei, non as palabras senón o poder dos que se volveron arrogantes. ²⁰ Porque o reino de Deus non consiste en palabras, senón en poder. ²¹ Que queredes? Irei a vós con vara, ou en amor e con espírito de mansedume?